Jurkowi Lekkiemu i całej ekipie organizatorów Beskidów udaje się już drugi raz z rzędu trafić z terminem zimowych Beskidów dokładnie w ten moment, gdy nad naszym krajem przelatuje ten zawsze zbyt krótki niż z mrozami i opadami śniegu. Rok temu w okolicach Rzyk walczyliśmy w półmetrowym śniegu i solidnych mrozach. Teraz na kilka dni przed rajdem dosypało i domroziło. I dobrze, że zacytuję klasyka – jak jest zima to musi być zimno.

W bazie w Pewli Ślemieńskiej instalujemy się w piątek około 18 żwawo ogarniając logistykę – przepaków jest sporo. Po każdym z 6 etapów trafiamy do miejsca z torbą, ciuchami, żarciem. Luksusowo. Tyle, że za oknem już grubo po zmroku. Delikatnie chwyta mróz, a w powietrzu staje mgła tak gęsta, że idzie topór zawiesić. Na odprawie Jurek ostrzega, że choć jest mokro, to pewnie ta zasłonka z wilgoci już w dogodnych miejscach przymarza, więc ostrożnie, szczególnie na rowerze. Druga uwaga dotyczy nart – gdy pada pytanie, kto będzie robił etap narciarski bez nart (tak, jest taka opcja) to okazuje się, że jesteśmy zaledwie jedną z dwóch ekip, która podjęła takie ryzyko. Czy się opłaci? Zobaczymy za moment.

O punkt 20:00 wychodzimy przed bazę w szkole, odliczamy i ruszamy dzikim pędem w dół. Pierwszy etap to 30 km roweru. Peleton zjeżdża do wsi niżej, woda chlapie spod kół. Za moment odbijamy w górę i pierwszy mocny podjazd. Sapiemy, ale żwawo trzymamy czub grupy. Gdy dojeżdżamy do przełamania blisko przełęczy, odbijamy w lewo i … nieco niepewnie próbujemy wyczytać właściwy zjazd do lasu. Trochę niepewności, miotania się, ale w końcu obieramy właściwą stokówkę – śnieg na 15-20 cm, mokry, trzeba przepychać rower siłowo. Zaliczamy pierwszy PK w okolicach 4-5 miejsca, ale bezbłędnie wykonujemy wariant zjazdu do wsi i wychodzimy na czub.

Przez kolejne dwie godziny odhaczamy kolejne punkty położone w dolinie dookoła Żywca. Jesteśmy bardzo nisko, dookoła temperatura bliska zeru i wszędzie mnóstwo wody i błota. Oblepiamy siebie i rowery każdym typem tego śniegowo – błotnego syfu. Gdy po 2,5h dobijamy do przepaku pod Lipową w Dolinie Zimnika jesteśmy dość mocno przemoczeni. Szybki przepak i ruszamy na etap 2 – narty lub trekking – ok. 24 km. Strategicznie podjęliśmy decyzję, że nie bierzemy ani nart skiturowych ani biegowych. Uzbroiliśmy się jedynie w klasyczne dupoloty, by wesprzeć się na zjazdach. Na start trzeba wydymać na Skrzyczne. Ciśniemy żwawo doskonałymi stokówkami po południowej stronie góry. Około pierwszej w nocy przybijamy piątkę z żabą na szczycie i świeżutko wyratraktowaną trasą lecimy z buta w okolice Małego Skrzycznego – no dobra, tu rzeczywiście narciarze mogą to zjechać w kilka minut. Tu będą mieli przewagę. Ale póki co – zwłaszcza gdy trafiamy z powrotem na grań między Małym Skrzycznem a Malinowską Skałą – cieszymy się, że nie targamy niepotrzebnego ciężaru ze sobą. Chwilę później przecieramy drogę do punktu w okolicach jaskinii – taki śnieg najgorszego sortu. Na wierzchu ostra warstewka zmrożonego lodu, ale wystarczy się przebić, by wylądować nogą po kolana w puchu. Krok za krokiem dylamy do góry – tym samym otwierając drogę do punktu pozostałym ekipom. W tym momencie dochodzą nas Litwini – jedyna ekipa, która wyszła na ten etap z biegówkami. Są mocni i gdy my znowu trafiamy na nieprzetarty fragment drogi, mijają nas z lekkością. Niemniej to my jesteśmy 40 minut później na przepaku jako pierwsi. Gdy kończymy ten etap jest już naprawdę rześko – mróz w okolicach -8 stopni.

Gdy wbiegamy na przepak widzimy skrzące się warstewką gołoledzi rowery – cała ta wilgoć, całe to błocko i śnieg, które tak intensywnie zbieraliśmy podczas pierwszego etapu, teraz zamarzły. Mapniki zaszronione, kasety, przerzutki i łańcuchy obłożone lodem. Pierwszy na rower wsiada Marek, ale ma problem z piastą – nie ma oporów, więc kręci korbą w powietrzu. Druga jest Marzka – raportuje po chwili jedynie jeden działający bieg. Dalej wsiadam ja i jakoś idzie, choć też bez działających przerzutek. Ostatni wsiada Stasiu i zdoła tylko wsiąść. Obraca korbą raz i krzyczy, że „po zawodach”. Ułamany hak przerzutki. Jest nadzieja, bo mamy zapas, ale ten okazuje się niekompatybilny. No to rzeczywiście po zawodach. Decydujemy się jechać dalej we troje, Stasiu w tym czasie dokula się do bazy i dołączy do nas na pozostałych etapach.

Etap 4 to 24 km trekkingu w typowym, beskidzkim stylu – czyli odwiedzamy jary, strumienie, rozwidlenia w masywie górującym nad Pewlą. Nawigacja dość prosta – najbardziej problematyczne jest schodzenie do dna jarów w tym mokrym, powoli roztapiającym się śniegu. Odhaczamy zadanie specjalne – zjazd na Janikowej Skale – unikalnej, lekko połogiej płycie z piaskowca. Kilometr dalej wchodzimy do rzeki, żeby wrócić do masywu i złapać punkt w zboczu. Dalej konsekwentnie odhaczamy punkty spadając z głównej grani do każdego potoku. Świeci słońce, lekko na plusie. Świetny warun do takich zabaw.

Po 4,5 godzinach na treku jesteśmy z powrotem w bazie. Krótka, szybka przebierka i ruszamy na rower – etap 5. Organizatorzy skracają trasę, więc ten etap jest bardzo przyjemny – nawigacyjnie bajecznie prosty, świeci słońce, dookoła widoki na Beskid Śląski i Żywiecki. Po drodze sporo przewyższeń. Asfalty czujne – czasami czyste, czarne, bezpieczne. Czasami zaś oblane lodem.

Około 15:30 wracamy ponownie do bazy, by wyruszyć na ostatni etap – trekking na mapie LIDAR. Litwini – jedyny zespół przed nami – wyszli z bazy 50 minut wcześniej, więc bardzo ciężko będzie ich dogonić. Ale to LIDAR – LIDAR nie bierze jeńców, jak stracisz kontakt z konturami w terenie, to odnalezienie się na powrót może zająć wiele godzin.

Wychodzimy i cieszymy się, że jest jeszcze jasno – połączenie nawigacji w nocy z LIDARem to istny koszmar każdego nawigatora. Wystarczy przypomnieć sobie co rok temu wydarzyło się w okolicach Wisły podczas Rajd Beskidy Short – na krótkim nocnym etapie LIDAR położył wiele ekip. Najszybsi potrzebowali wtedy zaledwie 3h, zaś niektórzy czesali las nawet 8h. Tym razem pierwszy punkt wpada luźno – dość dobrze odczytujemy zarys terenu i pomagają też już mocno wydeptane ślady w śniegu. Drugi punkt – po krótkich wątpliwościach też wchodzi dobrze.

Wtedy tego nie wiedzieliśmy, ale Litwini między PK49 a PK47 zaliczają ogromną wtopę – w jarach i dolinach spędzają równą godzinę zanim trafią do 47.

My tymczasem 47 odnajdujemy dość szybko. Litwini są na odległość 8-10 minut. Oczywiście wtedy tego nie widzieliśmy.

Niemniej chwilę później nieco za daleko schodzimy do dna jaru i teren wyrzuca nas daleko na zachód – wtopa na około kwadrans.

W okolicach 18 – po około 21 godzinach napierania – meldujemy się na mecie. Marzka z Markiem wygrywają z dużą przewagą kategorię MIX. My ze Stasiem zbijamy piątki – mimo DSQ to był rewelacyjny trening w drodze do tegorocznych mistrzostw świata. Cieszy fakt, że mimo ewidentnie mniejszej motywacji po problemach z rowerem, nie odpuściliśmy i bawiliśmy się na trasie do samego końca.

Link do trackingu

Zeszłoroczne Mistrzostwa Europy w Adventure Racing – Raid Lowlands 2024 – rozgrywane na pograniczu holendersko – belgijskim rozochociły nas w masowych, dużych imprezach rajdowych. Wtedy na linii startu ustawiła się prawie setka czwórkowych ekip. Po niespełna 30 godzin napierania Marek Woźniczka, Marzka Janerka, Konrad Ciuraszkiewicz i Stasiu Odróbka skończyli rywalizację na 12 miejscu. To był wrzesień 2024. Równo rok później stawiamy się w Savonlinna w środkowej Finlandii by ruszyć na trasę kolejnej mistrzowskiej imprezy – Endurance Quest. Tym razem ekipa to Stasiu, Marzka, Piotrek Leja i ja.

Przed nami impreza w wymiarze niemal sprinterskim – ok. 235 km dystansu, ok 30h napierania, dużo etapów, dużo stref zmian, dużo zabawy w wodzie. Zresztą zerknijcie sami na schemat trasy:

Zanim jednak wbiegniemy do wody na pierwszy etap swimrun, organizator stawia w samym Savonlinna sprinterski bieg na orientację, który ma zadecydować o kolejności wchodzenia do wody następnego dnia. Prolog jest błyskawiczny, szybki, dość prosty nawigacyjnie i … słoneczny. Ba! Nawet gorący. Lecimy na krótko i cieszymy się rewelacyjną aurą – następnego dnia bowiem od samiuśkiego rana niebo przysłoni się szarym parasolem i mniej lub bardziej padać będzie całe zawody. Ot, typowa skandynawska aura.

Następnego dnia ustawiamy się na starcie w piankach i z materacykami pod ręką – czeka nas ok. 2 km swimrunu. Niby prosta rzecz, ale pechowo po starcie przebija się materacyk Piotrka. Spowalnia nas to, ale finalnie to tylko kilkanaście minut zabawy. Wybiegamy, przebieramy pianki, buty na nogi i w drogę.

Jak tam Wasze umiejętności nawigacyjne? – pyta nas jeden z Finów z zespołu, z którym przemierzamy fragment dzikiego lasu na 23 kilometrowym etapie trekkingowym. I dopowiada: „Bo teraz wyobraźcie sobie, że to samo czeka Was w nocy”. To samo, czyli czujna, trudna, wymagająca skupienia i doskonałego rozpoznania terenu nawigacja. Pytanie o nasze skille pada w momencie, gdy obiegamy duży głaz, który stoi obok dziesiątek innych podobnych głazów, w gęstwinie i na mocnym nachyleniu. Tu akurat błyskawicznie lokalizujemy lampion i odbiegamy Finom. Coś tam umiemy.

Atrakcją Endurance Quest i w ogóle imprez w Skandynawii jest doskonała jakość map – no cóż, bieganie z mapą to tutaj sport narodowy – do tego stopnia, że lokalna telewizja publiczna transmituje w prime time zawody pucharu świata na orientacji, które akurat poprzedniego tygodnia odbywały się w Belgii. Orientacji towarzyszy – przekładając na nasze warunki – prestiż godny turnieju czterech skoczni. Nic więc dziwnego, że Finowie zmapowali cały swój kraj – podejrzyjcie sobie dowolny fragment. To robi wrażenie.

Tymczasem pierwszy trekking jest przeglądem terenowych atrakcji rejonu – od szerokich, przyjemnych szutrów między lasami aż po czesanie skał. Od zapadających się butów w mokradłach po wąskie ścieżynki – a dookoła mnóstwo, mnóstwo jezior. Nawigacja idzie sprawnie. Przesuwamy się w stawce i po niespełna 4 godzinach dobiegamy do etapu 3, w którym rozdzielamy się.

Ja z Marzką lecimy biegiem po punkt, natomiast Piotrek ze Stasiem wskakują do canoe i płyną kilka kilometrów. Po niespełna godzinie zamieniamy się – chłopaki lecą po punkt a my ładujemy się do wody. Dosłownie ładujemy się do wody. Pierwszy fragment to podchodzenie w kierunku przeciwnym do nurtu w niewielkiej rzeczułce pełnej kamulcy. Ze trzy razy potykam się i wbijam do wody po szyję. Nic to, i tak już cali jesteśmy mokrzy. Ostatnie kilometry są już bardziej płynne – siecią jeziorek, małych rzeczułek dopływamy do przepaku.

Przepak idzie zwinnie i szybko wskakujemy na rowery. Mżawka, która towarzyszyła nam przez połowę dnia, przeradza się sporadycznie w mocniejszą zlewę. Ta zaś rozpuszcza szutry w błotne kałuże, więc problemem tego etapu jest po prostu konieczność stałego przecierania kokpitu i twarzy z błota. Nawigacja dość prosta – po prostu szutry, szutry, szutry.

Gdzieś w tym momencie – w okolicach 8-10 godziny napierania, Stasiu coraz mocniej sygnalizuje, że nasze plany czasowe niebezpiecznie zahaczają o limity organizatora. Na etap 5 – krótką przebieżkę między dwoma dużymi etapami rowerowymi – wjeżdżamy już w zasadzie „na styk”. Cholera – myślę sobie – ostry ten limit, bo napieramy naprawdę żwawo, ciśniemy ile fabryka dała.

Sześć kilometrów przebieżki traktujemy jako okazję do rozgrzania się i dopalenia kaloriami. Mija godzinka i wracamy na rower. Wybija 19. Za max dwie godzinki będzie już ciemno. Limit wisi nam cały czas nad głowami – nie chodzi generalnie o cały limit na zawody – tu jesteśmy bezpieczeni. Chodzi o cut-off, który wyznaczono na końcu tego etapu. Jeżeli do 1:45 w nocy nie skończymy 84 km roweru, to na kolejnym etapie – 27 km biegu na orientację – będziemy zmuszeni odpuścić część trasy. No kurde, spokojnie zdążymy – myślę sobie, gdy rozpoczynamy rower. Wracamy do powtarzalnego rytmu – szerokie szutry, asfalty, szutry, asfalty. Gdzieś na długim przelocie przez drogę daleko z przodu z gracją przebiega łoś. Duży łoś. Po chwili zapada noc.

Dystans umyka dość żwawo do momentu, gdy nie wjeżdżamy w okolice Savonlinny – tu bowiem organizator wstawił „bonus” – kilka kilometrów dodatkowej jazdy na orientację ze specjalną mapą. Niby drobiazg, detal, krótki dystans, ale wkrada się sporo zniecierpliwienia – nie rozmawiamy już w zasadzie o niczym, tylko ile czasu zostało, czy zdążymy. Orientacja też nie jest prosta – las spowija mgła, pada deszcz, robi się niesympatycznie zimno, a teren gładko nie puszcza. Sporo górek, singlowych ścieżek i takiej bardzo czujnej – w efekcie powolnej – jazdy. Żeby nas lekko dobić, przed orientacją Stasiu wyłapuje panę w tylnim kole, a pierwsza dętka nie siada, więc znowu ucieka gdzieś kwadrans.

Na sam samiuśki koniec tego etapu – dostajemy jeszcze w mordę trzema punktami kontrolnymi usianymi w pełnym singlowych ścieżek lesie, gdzie nasze tempo spada do mozolnego marszu. Usłane korzeniami, głazami, kamulcami ścieżki pewnie byłyby przejezdne za dnia, ale nocą tłuczemy się, przewracamy i ślizgamy. I przeklinamy w ten nocny, fiński las naprawdę gęsto. Na dwa punkty przed przepakiem już to wiemy na pewno – cut-off nam odjechał. Nie zdążymy, czeka nas skrócenie trasy. Na ponad 50 ekip na trasie tylko 6 zdołało wyrobić się przed cut-offem.

Dojeżdżamy o 3 nad ranem na przepak. Wymoczeni, wyziębieni, poobijani i … nieco zrezygnowani. Na tyle, że trochę nie wiadomo jak, ale zanim wyjdziemy z tego przepaku minie… prawie godzina! Katastrofa. Przebieramy się, jemy, napełniamy bukłaki i gdzieś w trakcie umyka nam tak dużo czasu. W końcu wybiegamy by zebrać na skróconej trasie kilka punktów – czasami trudnych, czujnych, nieoczywistych. I taka nawigacja sprawia nam masę radochy, bo – jak już wspominałem – mamy w rękach doskonałe mapy, więc trzeba czytać mapę, gapić się w nią nonstop, odnajdywać każdy element.

Nie da się jednak ukryć, że nawet gdy około 6:30 wstaje dzień – znowu pochmurny, deszczowy, zimny – to nie wlewa on w nas dużo nadziei. Poruszamy się już nieco wolniej. Gdzieś mentalnie nam te zawody odjechały.

Około 8 rano wsiadamy na kajaki – przedostatni etap. Mija 24 godzina imprezy a my wypływamy na wielkie wody jeziora Saimaa. No właśnie, Saimaa – to największe jeziorze pojezierza fińskiego i całej Finlandii. Gigantyczny zbiornik wodny, który jest defacto systemem wielu połączonych jezior. Na przepaku znowu przez palce przelatuje nam czas – przebieramy się w pianki, chodzimy bez ładu i celu. Wypływamy i płynie się rewelacyjnie – wiatr nie jest duży a kajaki świetne. Podpatrujemy jak niektóre fińskie ekipy rewelacyjnie pływają – sami zrobiliśmy duży progres w tym temacie przez ostatnie miesiące, ale dla obywateli krainy 188 000 jezior wiosło – obok nart – to chyba element z którym się po prostu rodzą.

Na sam koniec bierzemy materacyki w dłoń i wybiegamy na swimrun dookoła miasta. Zaraz po przepaku organizator wystawił zadanie specjalne – na dużej ściance jest zjazd (to robią dwie osoby) i podejście (to robią też dwie osoby). Dobiegamy i … stajemy w kolejce. I w tejże kolejce stać będziemy równo godzinę zanim dostaniemy swoją szansę. Frustrujemy się już potwornie, bo stoimy tam z pełnym przekonaniem, że do zaliczenia trasy niezbędne jest wykonanie ZS’a. Otóż nie było, czego nie doczytaliśmy w regulaminie. Część ekip – mądrzejszych od nas – widząc kolejkę po prostu odpuszcza i biegnie zaliczyć punkty na swimrunie. My zaś stoimy i patrzymy jak ekipy przed nami męczą się z podejściem. Na sznurkach rozgrzewamy się i wreszcie biegniemy w stronę centrum. Do limitu blisko, więc wybieramy tylko kilka punktów – gdyby nie zmitrężona godzina na zadaniu zrobilibyśmy ich znacznie, znacznie więcej.

W okolicach 14 wbiegamy na linię mety po niespełna 30 godzinach napierania. Jest tak samo szaro, buro i deszczowo jak na starcie. Zbijamy piątkę. Idziemy coś zjeść, w zgodzie z tradycją miejsca trafiamy też do sauny i … lekko przysypiamy na podsumowaniu zawodów.

W kolejnych dniach obserwujemy zamieszanie z leaderboardem, który przechodzi 3 lub 4 iteracje zanim oficjalne wyniki zostaną opublikowane – finalnie lądujemy na 20 miejscu. Jak na ambicję walki o top 10 – kiepsko. Niemniej same zawody, ich poziom, teren, mapy, specyfika trasy, mnogość etapów – super sprawa. Gdyby nie ta końcówka z ZSem pewnie patrzylibyśmy na okolice 12-14 miejsca.

Przed i po zawodach rozmawiamy z Laurim – projektantem trasy i jednym z organizatorów. Nie pozostawia złudzeń – „To miała być trudna trasa, do zrobienia w całości tylko przez najlepszych. Trasa godna mistrzostw Europy”. Potakuję, bo cóż mogę powiedzieć. Wracamy z Finlandii ze wspomnieniami fajnej przygody, doświadczeniem nawigacji na skandynawskim poziomie i kilkoma solidnymi lekcjami napierania na tym poziomie.

Strona zawodów Endurance Quest

Tracking GPS

Wyniki

Od czasu do czasu pojawiają się w kalendarzu imprez sportowych wydarzenia, które perfekcyjnie wpisują się w mocne strony sportowca-amatora. Z jednej strony długość – impreza trwała bite 2,5 godziny, więc nie jest to zabawa premiująca sprinterskich wycinaków. Wręcz przeciwnie – liczy się wytrzymałość na dłuższym dystansie.

Z drugiej strony – mapka, orientacja i ta jej specyficzna odmiana latania z mapą po mieście. No nieskromnie powiem – uwielbiam taką kombinację, pasuje mi ona jak ulał, dlatego, gdy ekipa z Wawelu zaproponowała imprezę Z mapą przez Kraków, to zastanawiałem się całe 10 sekund.

16 marca, w przepiekną, słoneczną sobotę ustawiłem się na starcie najdłuższej trasy – 19 kilometrów w linii prostej – i pognałem. Ale zanim pognałem, to odebrałem największe płachty mapy, jakie kiedykolwiek w życiu trzymałem w ręce. Pakiet obejmował dwa plakaty A3 i jeden A4. Po drodze 30 punktów kontrolnych i nieustanne przeplatanie arkuszy, więc żonglowaniem papierem to było pewne wyzwanie, zresztą sami zerknijcie na ten ponad 30mb plik z główną mapą.

Na starcie było nas niespełna 30 sztuk płci obu. Format startu – masowy – oznaczał, tak mniemałem, że już do 1 punktu utworzy się mocny peleton i tak będziemy sobie lecieć przez miasto. Tak jednak nie było. Ekipa porwała się już na wyborze pierwszego wariantu. A ten był z gatunku „dzida” po 4 min/km, byleby nie ugrzęznąć w kolejce przy pierwszym perforatorze.

Długaśny przelot ze startu, czyli z okolic Stadionu Wawelu, do PK1 – za Błonią, nad Rudawą. Zachęcam do czytania tego wpisu z włączonym Liveloxem z imprezy.

Dalsze punkty na centralnych osiedlach Krakowa – Salwator, Kazimierz, Podgórze – czujne, ale dość oczywiste. Liczyło się tempo przebiegu na dłuuuugaśnych wariantach i gibkość wymijania hord turystów. Plus takie dobieranie wariantu, żeby nie utknąć na potrójnych światłach gdzieś w okolicach największych rond.

Gdzieś na Podgórzu straciłem z oczu goniącego mnie zawodnika i gdzieś tam mniej więcej – zapewne w okolicach podbiegu na Kopiec Kraka – już mnie trochę przyćmiło, bo wziąłem zbyt mało wody. Dlatego w najważniejszym momencie – liczącym sobie niemal 3 km przebiegu z PK14 na PK15 – w durny sposób wyleciałem poza mapę. O czym zorientowałem się zbyt późno, więc na czuja i wyłącznie bazując na jako takiej znajomości okolicy, wróciłem do mapki. No to po zawodach – myślałem sobie, wracając na lewobrzeżną Wisłę, czując, że mocna grupka pościgowa musiała mnie gdzieś tutaj wyminąć.

Dalej Grzegórzki, rondo Mogilskie, ulica Kopernika i długaśny (który to już dzisiaj?) przebieg. Po drodze rynek w Krakowie – znowu zabawa w slalom między turystami. Finalnie wbieg na Krowodrzę i odhaczanie ostatnich punktów – tempo spadło już gdzieś daleko poniżej 5 min/km. Głowa trochę popuszcza koncentrację i znowuż błąd na 40-50 sekund. Wbiegam w grodzone osiedle i wracam bramą, którą się tu znalazłem. No dobra, teraz to na pewno mnie mają.

Ale jednak nie mieli. Po 2h20min wbiegam na metę. Na liczniku 28,5 kilometra. I co? I jestem pierwszy! Jakoś tak nie czaję, jak to jest możliwe, ale wyniki nie kłamią. Drugi Marek Kuryj wbiega niespełna 3 minutki za mną – od połowy trasy odrabiał straty i pewnie, gdyby były jeszcze ze 2-3 km to by mnie dopadł.

Kapitalna impreza. Centrum Krakowa jest w ogromnej mierze zmapowane, aktualne i na tyle ciekawe, że można robić wymagające nawigacyjnie i kondycyjnie zawody na orientację.

Fot. Z mapą przez Kraków , Mikołaj Kozakiewicz

Więcej detali – na stronie biegu.
Data: 19 sierpnia 2017
Dystans: około 5 km
Wpisowe: do końca lipca 40 zł, później 50 zł
Zapisy: TUTAJ

Jak będzie w tym roku? Zobaczymy. Można się już zapisywać na stosownej STRONIE. Zapraszamy! Marek wraz ze Stasiem znowu spędzili w krzakach okalających Planetarium sporo czasu, czego efektem jest kapkę zmieniona – w stosunku do roku ubiegłego – trasa. To już czwarta edycja Biegu Górskiego Parku Śląskiego i jednego możecie być pewni – wymagającej, iście interwałowej, górskiej trasy na parkowych ścieżkach. Są czujne fragmenty techniczne, są długie podbiegi, są zbiegi, które robi się „dzidą” z zamkniętymi oczami, jest momentami ciasno i wąsko, ale są też spore rozjaśnienia na parkowych alejkach, gdzie można wyprzedzać (albo dać się wyprzedzić). Taki biegowy eklektyzm, nudno wam nie będzie. Obiecujemy!

A co w zespole? Przerwa, lekkie zasiedzenie – to z perspektywy grupowej. Ale indywidualnie każdy orze – Stasia czeka kolejny mocny sezon w szeregach Chopów z Żelaza. Wiśnia powoli rozpoczyna treningi biegowe pod kolejny sezon, i robi to w swoim stylu – na przykład dobiegając z plecakiem do pracy (15km w lekko ponad godzinkę). Markowi przyszło na świat drugie dziecko, a Andrzej z Kasią przypominają sobie na czym polega bieganie i stały dach nad głową.

Organizacyjnie przymierzamy się – oprócz biegu w parku – do cyklu górskich gonitw na Śląsku. Ale o tym już niedługo.

Póki co, zapraszamy na BGPS!