Z narty został wiór…

jak śpiewał klasyk. Czemu z miliona różnych bzdur wybrałem Zimowego Mordownika w Beskidzie Niskim? Bo tereny piękne i po Zimowym Rajdzie 360 w roku 2013 mam stamtąd wiele wspomnień pięknych właśnie.  I narty biegowe kocham też bardzo, więc ani 250km po polskich drogach w jedną stronę po  pobudce o 2.30, ani też 50 km samotnej nawigacji po lesie, za którą nie przepadam jakoś specjalnie, nie zniechęciło mnie do startu. Org zapewniał na odprawie, że śniegu jest dosyć i może 1 (słownie JEDEN) kilometr to z buta trza będzie zrobić, bo droga odśnieżona. Taaa…

Lista startowa na 50 km obejmuje aż 4 zawodników. Tłoczno nie będzie. Leniwie ruszam kilka minut po 8.00. Już po pierwszych 3 krokach łyżwą okazuje się, że muszę moje salomony combi przerobić z wersji dowolnej na styl klasyczny i nakładam smary na trzymanie. Nie spieszę się. Ma być wycieczka krajobrazowa. Przyjemne -5 w pełnym słońcu.  I tylko śniegu mało. Bardzo mało. Otrzymaliśmy dwie mapki i wybrałem jako pierwszą część południową trasy z najdalej wysuniętymi punktami. Już w drodze na pierwszy z nich haratam po kamieniach i gałęziach. Dalej będzie tylko gorzej.  Przewyższenie ma łącznie wynieść ponad 1400, więc płasko całkiem nie jest. O ile pod górę jeszcze brak śniegu nie przeszkadza aż tak bardzo, poza tym, że niszczy ślizgi, w dół nie da się jechać wcale. Dobrze przygotowane narty rozpędzają się okrutnie, co przy wąskich przesmykach i wystających korzeniach i kamolach może oznaczać tylko jedno- prędzej czy później nie wyrobię lub zahaczę i będzie po kolanie lub innej części ciała. Odpinam więc i zbiegam. Docieram do drogi i …. idę, lub próbuję iść, bo półkarbonowe buty narciarskie do chodzenia po lodzie nie bardzo się nadają… Jechać się nie da, bo wystaje żwir. Tempo 4kmh… nie skończę tych zawodów nawet w tydzień. Co za licho skusiło mnie na tą pięćdziesiątkę. Wariant na łemkowski cmentarz w Magurskim Parku Narodowym wybieram wzdłuż rzeki. Nie przychodzi mi do głowy, że na żółtym szlaku kilkakrotnie przecinającym Wisłokę nie ma kładek… Pierwszy bród przechodzę po krze przymarzniętej do gałęzi zwisających nad wodą. Kolejny pełznąc po ośnieżonym pniu. Jeśli wpadnę do rzeki nie będzie przyjemnie. Nie dam rady ogrzać stóp w sportowych narciarskich butach.  Jest rajdowo-przygodowo. Udaje się. Nie udaje się jednak jazda zaznaczonymi na mapie jako szlaki narciarskie ścieżkami. Jest beznadziejnie. Gdybym miał turystyczne narty przyczepiane do turystycznych butów, ale nie mam… Nadchodzi wieczór, a ja dopiero jedną mapę przerobiłem. Druga część mojej trasy to 20km, którą biegało rano kilkudziesięciu uczestników, w zdecydowanie lepszych warunkach śniegowych wiedzie często przygotowanym śladem, ale jestem zmęczony i ani tempa, ani radości nie umiem już z siebie wykrzesać. Robię skróty gdzie tylko się da. Na stromym oblodzonym kawałku ścieżki spotykam narciarskie turystki czekające od półtorej godziny ze złamaną prawdopodobnie nogą na GOPR. Oddaję im folię nrc i częstuję batonem, w zamian dostając kubek herbaty.  W tym momencie uświadamiam sobie, że na większości trasy nie było w ogóle zasięgu i jakikolwiek poważniejszy wypadek mógł skończyć się bardzo źle. Nikt przecież nie wie, jaki wariant trasy obrałem i gdzie się aktualnie znajduję. I obiecuję sobie, że takich eskapad solo już nie będę podejmował.  Po przeanalizowaniu mapy postanawiam odpuścić dwa PK mimo sporego zapasu do limitu czasu i udać się w stronę bazy. Okazało się później, że zrezygnowałem w miejscu, gdzie panowały najlepsze warunki śniegowe. Przegrywam też z bardziej zdeterminowanym zawodnikiem, któremu do kompletu brakuje tylko jednego PK. Nieważne. W cudnej pogodzie spędziłem dzień w górach i dotarłem do bazy bez wypadku. Narty szutrówki stały się szutrówkami na ukończeniu. Trudno. Tym razem pięćdziesiątka okazała się jedną z miliona w życiu zrobionych bzdur.

Właśnie wyjechali, pierwsze dni spędzają w Melbourne i okolicach, później zaczną drałować wzdłuż wybrzeża na północ Australii, aż do Darwin. Stamtąd mają zabukowany lot do Katmandu i dalej już tylko na rowerach do Polski.
Miejmy nadzieję, że jak gdzieś za rok będą docierać do Iranu, Iraku, Turcji to na świecie trochę się sytuacja uspokoi.

Tymaczasem polecamy stronę www.przygodnik.net i facebooka

Czyli o tym, jak Czesi sprytnie rozwiązali problem mapnika rowerowego.

Początki, jak to początki, nie były łatwe. Na mapie się człowiek niby trochę wyznawał, ale na górskich rajdach turystycznych trochę to inaczej wygląda niż na rajdach AR. Tu trzeba nawigować szybko, sprawnie, na bieżąco. Jeszcze na etapach pieszych to jakoś dawało się radę, byle tylko przeźroczysta folia zapewniła suchość papieru, na którym wydrukowano trasę zawodów. Ewentualnie turystyczny mapnik na szyję, przydatny bywa na długich przelotach, by mapy nie trzeba było ściskać permanentnie w dłoni, utrudni też zgubienie cennego druku, co nierzadko przyczyniało się do dramatycznego końca zawodów dla rajdowców czy biegaczy na orientację, bardzo czasami doświadczonych. No dobra, ale co na rowerze?

Sami, tak jak wielu, których mamy okazję oglądać dzisiaj podczas różnych startów, zaczynaliśmy od mapy za pazuchą. Pedałuje się ile wlezie, na skrzyżowaniu stop – mapa do ręki, wybór drogi, mapa za pazuchę, (lub, o zgrozo!- do kieszeni) i wio! Cała procedura trwa wieczność. Niektórzy usprawniają ją poprzez rozkładanie i czytanie mapy z ręki podczas jazdy. Na jednym z miejskich rajdów widzieliśmy gościa pedałującego z szeroko otwartymi ramionami i powiewającym arkuszem rozmiaru A2! Tego sposobu nie polecamy. Polecamy za to mapniki rowerowe.

Z czasem próbowaliśmy różnych konstrukcji czy to zakupionych, czy własnej roboty. Niestety- łamały się, rozkręcały, nie dawały obracać, były ciężkie i nieporęczne. Po wielu nieudanych próbach trzeba było sięgnąć głębiej do skarbonki i zakupić MIRY.
U Czechów imprezy na orientację są tak popularne jak u nas grzybobranie, piłka nożna i kolejki do lekarza razem wzięte, nic więc dziwnego, że właśnie za naszą południową granicą produkuje się sprzęt do tych imprez wręcz znakomity.
Mapnik rowerowy MIRY jest konstrukcją prostą i niezawodną zarazem. Aluminiowa podstawa wygięta jest w ten sposób, że odwracając ją podczas montażu na kierownicy możemy blat mapnika mieć bliżej (tak jeździ i nawiguje Marek), by lepiej widzieć mapę, lub dalej od siebie (tak jak u mnie), aby np. móc czytać dane z licznika. Przy okazji mała rada: nie dokręcajcie mapnika na ?fest? do kierownicy. Oczywiście musi być na tyle mocno zamocowany, by się nie ruszać podczas jazdy po wertepach, jednak w chwili upadku zapas luzu na śrubach pozwoli uniknąć złamania mapnika, co wielokrotnie testowaliśmy.

Odpowiednio należy też dociągnąć śrubę blatu, by mapnik obracał się w miarę swobodnie, jednak nie za luźno. Kiedy jeździmy w parze i nawiguje tylko jedna osoba, mapnik na drugim rowerze też bardzo się przydaje- kiedy dysponujemy dwoma mapami partner ma ułatwioną wizualizację trasy, może też skorygować ew. błędy. Poręczne bywa też umieszczenie przed sobą opisów punktów kontrolnych lub odcinków specjalnych, które czyta się nawigatorowi. (Bywają zawody, na których opis 5-cio kilometrowego odcinka specjalnego zajmuje stronę A4!) Poza tym mapnika zdarzało nam się używać jako miejsca mocowania telefonu komórkowego w funkcji latarki po awarii oświetlenia rowerowego czy też do chwilowego przewożenia płaskich batonów energetycznych:) W końcu, kiedy jeden mapnik ulegnie uszkodzeniu, mamy zapas.
Bo mapniki MIRY są trwałe, ale nie niezniszczalne. Po kilku latach intensywnego eksploatowania podczas rajdów przygodowych może się zdarzyć, że urwie się zaczep folii lub popęka sama folia, tak jak to miało miejsce podczas Rajdu Zimowego 360 na Zamojszczyźnie, kiedy przy -28 stopniach na termometrze, czyli na rowerze faktyczna odczuwalna temperatura była jeszcze kilka (naście) kresek niższa, przy zmianie mapy folia zrobiła KRACH. Ale wtedy sznurówki rozkuwać trzeba było młotkiem a plecaki i kurtki trzeszczały, jakby były zrobione z blachy. Drugi mapnik jednak przeżył i spokojnie kontynuowaliśmy zawody.

Nie bez przyczyny mapniki MIRY znajdziecie na kierownicach mistrzów Europy czy świata. Są warte zainwestowanych w nie pieniędzy, nawet jeśli na imprezach na orientację pojawiacie się sporadycznie. Na niedzielnym wypadzie w góry sprawdzą się tak samo dobrze. I nie będziecie musieli krzyczeć jak początkujący śląski zawodnik AR przed etapem rowerowym: Kaj wrazić ta mapa?!

PS: Najprościej po zakup MIRY i innych akcesoriów dla orientalistów i rajdowców udać się do wrocławskiego SX-sport.
Polecamy.

Polska wyprawa rusza na Nanga Parbat, jeden z dwóch ostatnich niezdobytych zimą ośmiotysięczników. Trzymamy kciuki.

Więcej wiadomości, mamy nadzieję w miarę regularnie, będziemy mogli znaleźć na ich stronie FB
https://www.facebook.com/pages/Nanga-Dream/592507994095169

Na razie kilka słów przed wyjazdem.

Konurbacja Górnośląska na brak imprez i innych okazji do poszlajania się sportowo lub rekreacyjnie narzekać nie może. Dzieję się tam po prostu mnóstwo bardzo ciekawych rzeczy, i choć, czasami, frekwencja nie dopisuje, to inicjatywy rosną jak grzyby po jesiennym deszczu. Na dowód taka oto mapka:

Wiele nie widać, dlatego odsyłamy do dużego PLIKU. O co chodzi? O Adventure Orient – prostą, ale jakże ciekawą koncepcję stałych punktów kontrolnych w interesujących miejscach w Polsce. Panowie z KTR Bike Orient do omapowanych i obstawionuch punktami rejonów Spalskiego Parku Krajobrazowego i Augustowa dodali w minione wakacje atrakcje okolic Dąbrowy Górniczej, co przedstawia owa mapka na górze. Punktów jest dziesięć, ich optymalne zaliczenie to dystans około 70 km – w sam raz na sobotnią bądź niedzielną wycieczkę z ogolonymi łydkami bądź rodziną – jak się komu żywnie podoba. Bo i punkty nawigacyjnie specjalnej trudności nie przedstawiają, i dystans z gatunku tych przyjemniejszych. Za jakość mapy odpowiada ekipa Compassu, więc i w tej materii można być spokojnym. Na papierze – za darmoszkę – można odebrać mapy w Miejskim Centrum Informacji mieszczącym się w Centrum Handlowym „Pogoria” przy ulicy Jana III Sobieskiego 6. Punkt informacyjny czynny jest codziennie, od poniedziałku do soboty w godz. 11 ? 19, w niedzielę od 10 do 16. No jak mi ktoś teraz powie, że mu brak motywacji lub okazji w okolicach Śląska do ciekawego WueFu, to …

…

Bieg dla Słonia, Park Śląski, środa, 22.00 z czołówkami