Za nami kolejny grupowy trening.
Tym razem przez dobę kręciliśmy się nad Dunajcem. Lubimy treningi etapowe i tym razem też tak to wyglądało. Rozpoczęliśmy od krótkiego nocnego spływu Dunajcem. Packraft Barracuda MRS od Dominika z Packraftowo – packrafting w Polsce i na świecie spisywał się świetnie i Marzka ze Stasiem płynnie przepływali wszystkie bystrza. Drugi kajak tymczasowy [bo czekamy na dostawę drugiego packrafta MRS] strasznie łapał fale i dość szybko musieliśmy z Andrzejem dobijać do brzegu i wylewać wodę. Na koniec pierwsze zadanie specjalne – wniesienie kajaków na most. Po sprawnym pakowaniu ruszyliśmy pieszo w góry. Też nie miało być długo – ale stromo, nie koniecznie po ścieżkach i z ciężkimi plecakami. Dalej spanie w lesie i rano ZS2 – przeprawa przez Dunajec. Udało się, wróciliśmy na lewy brzeg rzeki i na śniadanie z kawą na Orlenie.

I tak naprawdę to wszystko to był wstęp do głównej atrakcji wycieczki – szkolenia na torze kajakowym na Wietrznicach. Zaopiekował się nami Piotrek Jędrzejewski, prywatnie mąż Oli, a z kajakami związany 3/4 swojego życia [czyli dłużej niż z Olą] Więc tak, wiedział co robi i zorganizował nam perfekcyjne szkolenie. Było ratownictwo, technika, ćwiczenia w kajakach i wpław, trochę teorii i pływanie, pływanie, pływanie. Zobaczcie film, bo dużo się działo.
/ Marek /

Packrafty na Mistrzostwach Świata ARWS – Adventure Racing World Series grane są już od wielu lat. W Polsce i na innych mniejszych imprezach to dalej jest rzadkość, więc tak się złożyło, że my z packraftami będziemy debiutować właśnie na Korsyce. Człowiek uczy się przez całe życie i my też w tym przypadku przyswajamy nowe.

Dzięki Dominikowi z Packraftowo – packrafting w Polsce i na świecie możemy na spokojnie trenować i rozkładać na czynniki pierwsze cały ten packrafting. Na początku skupiamy się na logistyce – składanie, rozkładanie, pompowanie, zwijanie. Kombinujemy też z plecakami, żeby z jednej strony pomieścił sprzęt ale też nie był sam w sobie za ciężki. Testujemy pompowanie workiem i elektryczne – pompka FlextailGear rewelacja [ też znajdziecie ją na stronie www Packraftowo].
W skrócie jest z tym zabawy sporo, ale nagrodą są treningi takie jak m.in. ten na filmiku – to jest naprawdę duża frajda kiedy można się przebiec z nie za ciężkim plecakiem, po kilku minutach być już na jeziorze, przepłynąć w inne miejsce i biec dalej.

To jest wersja sportowa, ale równie ciekawa, a być może nawet ciekawsza jest odmiana turystyczno-wyprawowa, czyli właściwie to do czego packrafty zostały wymyślone. Od kiedy tylko zacząłem zgłębiać temat packraftów, zachwycam się mniejszymi i większymi wyprawami, które organizują packrafterzy. W weekendy penetrują każdą rzekę, która nadaje się do spływu a na poważniejsze rzeczy jeżdżą m.in. z Dominikiem po świecie. Zobaczcie zdjęcia z ostatniej wyprawy na grupie packraftowo, więcej reklamy chyba nie trzeba.

Jak my wypadniemy na etapach packraftowych na Korsyce – nie wiemy, ale chcemy być przygotowani możliwie najlepiej.

Rozpoczynamy więc współpracę z Packraftowo.pl, miejscem gdzie w temacie packraftów znajdziecie wszystko. Można sprzęt kupić, wypożyczyć, ale też można się bardzo dużo dowiedzieć. Dominik, szef Packraftowo.pl, chyba pół roku spędza w packraftach, wie bardzo dużo i super się z nim rozmawia, bo chętnie i bardzo konkretnie nam doradza. Już teraz wiemy sporo, a dopiero rozpoczęliśmy współpracę.
Packraftowo.pl organizuje też wyprawy w różne zakątki świata, gdzie cały plan imprezy opiera się właśnie na packraftach. Zapewne nie są to wyścigi, jak przypadku naszego adventure racing, ale tożsame jest to w czym packrafty są najlepsze – można nimi płynąć, można je nieść na plecach, można je wieźć na rowerach i dzięki temu można dotrzeć w niezwykłe miejsca [poniżej możecie zobaczyć kilka zdjęć z tych właśnie wypraw]. Packraftowo to też duża społeczność skupiona w grupie facebookowej i warto tam zerknąć, bo ludzie robią super rzeczy.
Nasz plan przygotowań – trenować pływanie, pakowanie, noszenie packraftów. Będziemy testować różne rozwiązania logistyczne, podział sprzętu, opcje pompowania [bo można workiem i elektrycznie] i pewnie wiele innych rzeczy jeszcze wyjdzie w praniu.
Chcemy też zrobić kilka dłuższych treningów zakładkowych, gdzie będziemy na przemian biegli/pływali i wyjdzie z tego taka symulacja etapów, które pojawią się na Korsyce.

Do treningów i testów dostaliśmy Barracudę MRS, czyli wg ARowców, jeden z najlepszych i najszybszych packraftów na świecie. Będzie też inny sprzęt i wtedy będziemy mogli robić porównania i rzeczywiście ocenimy czy Barracuda to rakieta. Na razie wiemy, że wygląda znakomicie. Spakowana mieście się w niedużym plecaku, waży około 5kg, a po napompowaniu ma aż 3,6 m długości.
Jak tylko lody puszczą to lecimy na pierwsze treningi na wodzie.

Rafting będzie jednym z etapów na Rajdzie Beskidy. Rozpisany jest na 18km, więc ten kto go sprawnie przepłynie może zyskać nad innymi kilka, kilkanaście minut.

FUNRACE.pl udostępnił nam konkretny ponton i jeśli tylko coś podobnego dostaniemy na zawodach, to o sprawne pokonywanie bystrzy można być spokojnym.

#wspolpracareklamowa #funrace #rafting #dunajec
FUNRACE.pl

DROGA DO RAJDU BESKIDY – CZĘŚĆ PIĄTA.
Nocny 7-godzinny trening w okolicach Wisły – rower, bieganie, rower. Później krótka drzemka i start w zawodach Liszkor na trasie 50km MTBO. Do Rajdu Beskidy zostały 54 dni.
/eng/
Overnight 7 hour training around the town of Wisła – bike, run, bike. After a short nap we did the 50km route of Liszkor MTBO competition. There are 54 days left until the Beskidy Race.
…..
#rajdbeskidy #adventureracing #arws
#brubeck #liszkor
https://www.nonstopadventure.pl
https://www.rajdbeskidy.pl
https://www.arworldseries.com
…..
muzyka: 'Indreams’, 'Effervescence’ by Scott Buckley – released under CC-BY 4.0. www.scottbuckley.com.au

DROGA DO RAJDU BESKIDY – CZĘŚĆ TRZECIA
3 lutego Andrzej i Artur wystartowali w zimowej odsłonie Silesia Race. W deszczu i błocie wywalczyli 4 miejsce. Na co dzień realizujemy trening siłowy – góry, opona, narty, sanki. Co tylko się da, kiedy tylko jest okazja. Do Rajdu Beskidy zostało 108 dni.
…..
On 3 February, Andrzej and Artur took part in the winter edition of the Silesia Race. In the rain and mud they came 4th. We do strength training on a daily basis – mountains, tyre, skiing, sledding. Whatever we can, whenever there is an opportunity. There are 108 days left until the Beskidy Race.
…..
#rajdbeskidy #adventureracing #arws #brubeck
…..
muzyka: 'Indreams’, 'Luminace’ 'EscapeVelocity’ by Scott Buckley – released under CC-BY 4.0.

[english below]

Zima, rower, bieg, woda i kolejne istotne doświadczenia przed najważniejszymi zawodami tego sezonu, do którego zostało już 142 dni.

13 stycznia wystartowaliśmy w Zimowym Rajdzie Doliną Soły, organizowanym przez ekipę Rajd Beskidy. Całą trasę pokonaliśmy razem w czwórkę, ale oficjalne wyniki są w parach:
Marzka z Markiem – 1 miejsce MIX, Stasiu z Arturem – 2 miejsce MM.

Rajd rozgrywany był w formule rogainingu, czyli kto zbierze więcej punktów przez 12 godzin.
Na pierwszy rzut oka wydawać się może, że takie zimowe ściganie niewiele ma wspólnego z naszym głównym celem – planowanym na czerwiec wielodniowym Rajdem Beskidy, ale w teamie jest zgoda, że „start w zawodach” to jeden z najlepszych środków treningowych. Nie marnując okazji pojechaliśmy więc na 12 godzinne zabawy w lesie. Przetrenowaliśmy wspólną pracę z mapą [bo dwójka nawigatorów to naszym zdaniem konieczność na długich zawodach], sprawdziliśmy się w pokonywaniu rowów, strumieni, małych rzek. Przyjrzeliśmy się różnym rodzajom map, które Jurek zawsze serwuje na swoich zawodach i na koniec zmierzyliśmy się z awarią roweru.
Nudno nie było.

….
THE ROAD TO RAJD BESKIDY – EPISODE TWO.
Winter, bike, run, water and more vital experience ahead of the most important competition of the season with 142 days to go.

On 13 January we took part in the Soła Valley Winter Race, organised by the Rajd Beskidy team. The four of us covered the whole route together, but the official results are in pairs:
Marzka with Marek – 1st place MIX, Stasiu with Artur – 2nd place MM.

The race was played in the rogaining formula, i.e. who collects more points over 12 hours.
At first glance, it may seem that such winter racing has little to do with our main goal – the multi-day Rajd Beskidy planned for June, but there is a consensus in the team that taking part in competitions is one of the best training measures. So, without wasting the opportunity, we went for 12 hours of fun in the forest. We practised working together with a map [because two navigators are, in our opinion, a necessity during long races], we tested ourselves in crossing ditches, streams, small rivers. We looked at the different types of maps that Jurek always serves at his competitions and, at the end, we faced a bike breakdown.
It wasn’t boring.

[english below]

W pierwszych dniach 2024 roku zdradzamy nasze plany startów w zawodach Adventure Racing.

Głównym wyzwaniem będzie Rajd Beskidy – 550 kilometrowy wyścig, który w tym roku ma rangę ARWS – Adventure Racing World Series QUALIFIER RACE. Będzie więc to jeden z 13 najważniejszych wyścigów na świecie i zapewne powtórzenie wyniku z przed roku – kiedy wygraliśmy – będzie bardzo trudne.

Planujemy się do tych zawodów dobrze przygotować i chcemy zachęcić do udziału także inne zespoły. Wymyśliliśmy wiec cykl ROAD TO RAJD BESKIDY w którym będziemy relacjonować nasze przygotowania i przybliżymy nieco specyfikę tych zawodów.

Przed wami Episode One – WINTER TRAINING, czyli w skrócie o tym żeby nie marudzić, że zimno i mokro, a jeśli tylko jest okazja to zapinać narty.

Adventure Racing to sport multidyscyplinarny. Ogarnianie biegów, roweru, kajaka, nawigacji z mapą to oczywiście spore utrudnienie, ale naszym zdaniem to też największa zaleta tego sportu. Robienie różnych rzeczy przez wiele lat po prostu nam się nie nudzi. Jest też zdrowiej.

Polską zimę staramy się więc wykorzystać jak tylko się da. Trenujemy na skitourach i biegówkach bo to doskonale rozwija całe ciałko, biegamy po błocie, w deszczu, wychodzimy na treningi kiedy jest ciemno i zimno.
Dzięki temu później na zawodach jest trochę łatwiej.

Rajd Beskidy już za 160 dni.

…..

In the first days of 2024, we reveal our plans to compete in Adventure Racing events.

The main challenge will be to participate in the 550-kilometer Rajd Beskidy, which this year has the rank of ARWS – Adventure Racing World Series QUALIFIER RACE. So it will be one of the 13 most important races in the world, and probably repeating the result from last year – when we won – will be very difficult.

We plan to prepare well for this competition and want to encourage other teams to participate as well. So we have come up with a series called ROAD TO RAJD BESKIDY, in which we will report on our preparations and give some insight into the specifics of the competition.

Episode One – WINTER TRAINING, is about not complaining about cold or wet weather conditions and putting on your skis when there is an opportunity.

Adventure Racing is a multidisciplinary sport. Combining running, biking, kayaking, and navigating using a paper map only is obviously quite a challenge, but in our opinion it’s also the sport’s greatest advantage. Doing different things for many years just doesn’t get boring for us. It’s also healthier.

So we try to use the Polish winter as much as possible. We train skimo and cross-country skiing because it perfectly develops the whole body, we run in the mud, in the rain, we go out to train when it’s dark and cold.
This makes it a little easier later at competitions.

Rajd Beskidy is only 160 days away.

…..
#rajdbeskidy#adventureracing#arws

…..
music:
’Indreams’ by Scott Buckley – released under CC-BY 4.0. www.scottbuckley.com.au

Do Szczecina na raz.

Tyle wokół wypraw rowerowych i różnych przejazdów, że i mnie napadło spróbować. Jest lato, jest rodzina pod Szczecinem- jadę. Będzie dobry trening przed Czech Adventure Race, będzie przygoda.

Jestem w miarę wyjeżdżony, kilka dłuższych wycieczek w trakcie sezonu wypadło przyzwoicie, w tym 260-cio kilometrowa trasa w Beskid Śląski przy temperaturach dochodzących do 38 stopni. Plan zakłada optymistyczne 20h, wersja pesymistyczna to zamknąć się w 24h. Pożyczam minimalistyczne sakwy, Marek pomaga ogarnąć trasę i nawigację. Niestety psuje się pogoda i jestem zmuszony przesunąć start o dwa dni. Przecież są wakacje i jadę dla przyjemności.

W końcu ruszam. Pobudka o 2.00, poranny rytuał rajdowo- przedstartowy: jajecznica na boczku, kawa i w drogę. Jest stosunkowo ciepło, niestety asfalt mokry i mgła. Krajówka w stronę Opola okazuje się być kiepskim pomysłem w dzień roboczy. Wiadomo, że w walce z tirami o miejsce na szosie jestem bez szans… W Strzelcach Opolskich robi się jasno, a ja mam już serdecznie dosyć. Licznik pokazuje 65 kilometrów… Ehhh, że co? Mam dziś zrobić 500? Wrócę lepiej, wyjdzie 130, starczy. Dobra, jeszcze do Opola…

 Co 100km planowałem „tankowanie”- toaletę, hot-doga i kawę. Błąd. Jeśli się nie chce, nie zatrzymuj się, nie pakuj w siebie jedzenia… Marnuję dużo czasu, do tego zamiast obwodnicą daję się prowadzić przez miasto- tu uciekają kolejne cenne minuty. Jest przyjemny letni poranek, na zwiedzanie może i fajnie, ale do celu daleko. Na szczęście mija otępienie, nogi kręcą. Kolejne 100 kilometrów mija szybko i bezboleśnie, choć hot-dog leży na żołądku. Średnia prędkość to 30km/h, mimo jazdy lekko pod wiatr. Za fajnie coś idzie… No i przyszło… ponad 50km walki z dziurami, wybojami, szczelinami w asfalcie. Najwolniejszy etap to szeroki objazd Wrocławia od strony południowej. W pewnej chwili czuję luzującą się lemondkę… trach. Spadła. Oczywiści  minimalistyczne wyposażenie, które zabrałem, akurat tego imbusa nie przewidywało… Ale Anioł Stróż czuwał- podnoszę głowę i widzę… otwarty warsztat samochodowy, jakieś 20m ode mnie:) Panowie dokręcają śrubki, a ja mogę kręcić dalej. 

Robi się ciepło. Licznik pokazuje 31 stopni i coraz częściej muszę uzupełniać płyny. W sumie na całej trasie wypiłem 12.5 litra. Pod Lubinem dłuższa przerwa na zapiekankę, podładowanie sprzętu i wymianę wiadomości.  Połowa drogi. Widzę, że mimo średniej prędkości ok. 30km/h łączny czas przejazdu już wykracza poza plan. No nic, się zobaczy. Zieloną Górę przejeżdżam „po swojemu”, ignorując nawigację. Lody, woda do bidonów i gnam w kierunku Świebodzina. To chyba najprzyjemniejszy fragment trasy. Pusta, wyremontowana „stara trójka”, równoległa do S3, lekko pofałdowana. Jest szybko, bezpiecznie, widokowo. Raj kolarza długodystansowego. Pod świebodzińską figurą Chrystusa obliczam godzinę dotarcia do celu. Już wiem, że 20h będzie nierealne, po zapadnięciu zmroku prędkość spadnie.  Zjeżdżam do miasta na ostatnie zakupy, montuję oświetlenie. Przed Gorzowem nawigacja prowadzi na szutrówkę, znów muszę kombinować wariant szosowy, czas leci. Na jednym z mostów zatrzymuję się by zrobić zdjęcie, robię dwa kroki  i…. łapią mnie kurcze. Ups… czyżby koniec?  Łyk z bidona, siadam na rower, jest lepiej. Noga kręci. Ostatnie 100km to samotne przecinanie ciemności między wioskami i małymi miasteczkami. Fragmenty przez nie należą do ulubionych, ale na otwartej przestrzeni letnia noc jakby stworzona do rowerowania. Dobre asfalty i gwieździste niebo. Docieram do celu po 23 godzinach. 527 kilometrów rowerowej przygody, którą trzeba powtórzyć. Inną trasą, z kompletem imbusów i lekkim bagażem doświadczenia. Może uda się złamać 19h, czyli tyle ile zajęła mi podróż powrotna koleją, ale to już zupełnie inna historia:)

Stasiu.