Kombinowałem czy może rozpocząć od rzeczy najważniejszych, a może klasycznie „po kolei”, a może jeszcze inaczej. Stanęło na tym, że jedną rzecz muszę wspomnieć zanim rozpocznę chronologiczny opis wycieczki.

Zła skala map – wszystkie duże mapy turystyczne miały opis 1:25000,  a rzeczywistości to były „30tki”. Mapy BNO [nie sprawdzałem czy wszystkie] też miały złą skalę.

To był właściwie jedyny poważny  błąd organizatora, ale jak łatwo się domyślić, konsekwencje miał spore. Dodać muszę, że z samego faktu, że taki babol się przydarzył, ja osobiście jakoś bardzo się nie denerwuję. Co do zasady więcej pretensji mam zawsze o jakieś świadome błędne zachowania, niż o przypadkową, nawet tak poważną wtopę. I o tym będzie jeszcze króciutko na samym końcu.

Teraz tak – żeby łatwiej zrozumieć relację wystarczy zakodować, że przez cały czas zawodów mapa sugerowała, że coś jest bliżej niż było w rzeczywistości. Dla przykładu odmierzone 4cm do zakrętu kazały nam na liczniku rowerowym pilnować dystansu 1000 metrów. A tak naprawdę to było 1200m.
Był jeszcze jeden wyjątek, gdzie było odwrotnie. Na sekcji gdzie przy pomocy azymutu i podanej odległości musieliśmy sami wyznaczyć 3 punkty. Całość była dość mocno skomplikowana, ale ważne jest tylko to że tam wszystkim zespołom wyznaczone punkty wyszły za daleko.
Do tego miejsca jeszcze w relacji dojdziemy, a teraz od początku.

Przedstartówka.
Zespołowo OK. Mieliśmy rozpisaną i przegadaną trasę, przepaki, dokładnie zaplanowane jedzenie. Nastawienie było super.
Osobiście chciałbym lepiej – w temacie treningu, ilości snu i tak ogólnie, to nie był najlepszy moment na zawody.

Start i E1 – bieg 12km
Tłumek przed godziną 8 zbiera się w strefie startowej. 20 czwórkowych zespołów to już jest fajny widok. Załapujemy się na grupowe zdjęcie, co jest dość istotne, bo przez następnych kilkanaście godzin ekipa foto nie zdoła nas dogonić i następne zdjęcie „dostaniemy” na mecie.
Odliczamy 3,2,1 i lecimy na etap 1 – biegowe 12km na mapie BNO po pięknych skalnych pagórkach w okolicy Morska.
Szybko, sprawnie, bez większych problemów nawigacyjnych kończymy ten etap pierwsi i ruszamy na rowery. Onnevalem i RaidAR są za nami 8 minut [dla lepszego obrazowania rywalizacji będę porównywał nas do tych pozostałych zespołów z pudła]

E2 – rowery 35km
Całonocny opad deszczu sprawił miłą niespodziankę. Piachy stały się ubite i „szybkie”. Łapiemy dwa punkty i pierwsza atrakcja – sekcja na mapie lidar. Robimy takie rzeczy na treningach, więc poszło sprawnie. Tu zobaczyliśmy, że chwilę za nami są Estończycy z zespołu ONNEVALEM.
Po Lidarze – Estończycy – 9 minut straty, RaidAR – 44 minuty straty.

Dalej jest PK18 – z gpsa wynika, że to my najechaliśmy go poprawnie, a stał trochę z boku. Doganiają nas Estończycy. Dalej chwilę jedziemy razem, ale już po chwili każdy robi swoje warianty.

Estończycy.
Tu przyda się akapit o Estończykach, bo kto ich trochę zna, mógłby pomyśleć, że warto by uczepić się ich ogona.
W rankingu światowym są na 25 miejscu, a w europejskim na 8 miejscu, a do nas przyjechali w jeszcze mocniejszym składzie, bo do Sandera Mirme i Aina Fjodorov-a dołączył Rain Eensaar i Reeda Tuula-Fjodorov, czyli mocarze z zespołu ACE La Sportiva, obecnie drudzy w rankingu światowym.
Reeda ma na koncie m.in. 2 miejsce w Mistrzostwach Świata ARWS, zwycięstwa w zawodach ARWS, 2 miejsce w Mistrzostwach Europy ARWS.
Rain Eensaar jest legendą. Fakt że przez prawie dobę prowadziliśmy z nim nawigacyjne potyczki jak równy z równym, jest chyba dla mnie największym  bonusem tych zawodów.
Rain m.in. ma na koncie 3 tytuły Mistrza Świata w Rogainingu, brąz i 2 srebra w Mistrzostwach Świata ARWS i medale we wszystkich kolorach z Mistrzostw Europy ARWS.

No więc przed PK 20 robimy wariant 30 sekund szybciej i bardzo się z tego cieszymy. Chwilę później kolejna minuta do przodu. Dalej czujnie i właściwie wspólnie dojeżdżamy do pierwszej strefy zmian.

E3 – bieg 16km
Przepak robimy w 6 minut [3 minuty szybciej od Estończyków], nie oglądamy się na legendy i uciekamy w krzaki. Trzy minuty przewagi to żadna przewaga kiedy goni Cię mistrz świata rogainingu. Nie mamy sobie nic do zarzucenia na tym etapie, ale Estończycy tną krzaki niesamowicie.
W połowie etapu dalej jednak jesteśmy razem i rozpoczyna się kolejna „atrakcja” czyli sekcja gdzie trzeba wyjść z mapy BNO i na turystycznej znaleźć 3 punkty, które przed startem należało samodzielnie nanieść na tą mapę przy pomocy podanych kątów i odległości od punktów z mapy BNO.
Skomplikowane? – trochę tak, a dodajcie teraz do tego fakt, że mapy miały błędną skalę.
Zrobił się niezły bajzel, większość zespołów sobie tam nie poradziła i organizator po zawodach w wyniku protestu skasował te punkty i odpowiednio odjął czasy. My się z tą decyzją nie zgadzamy, ale do tego odniosę się na końcu relacji.

Teraz opiszę jak my sobie poradziliśmy, i że nie był to żaden szczęśliwy traf, tylko spokojna nawigacyjna robota połączona z logicznym myśleniem i łapaniem się tego co wiemy i od czego możemy się odnieść.
Przed startem wszyscy wiedzieli, że coś w tym miejscu nie gra. Nikt jeszcze wtedy nie wiedział o złej skali map, ale przy wykreślaniu tych punktów wszystkim wychodziły różne wyniki. Były konsultacje z organizatorem i nawet zespoły między sobą próbowały rozkminić, kto to zadanie z geometrii zrobił najlepiej. Kiedy więc przeszliśmy z mapy BNO na dużą turystyczną to wiedzieliśmy, że trzeba to zrobić na spokojnie i „na węch”. Estończycy chyba jeszcze mniej wierzyli w to co sobie wykreślili i postanowili spokojnie potruchtać za naszymi plecami.
Na pierwszy ogień poszedł PK 39. Dobiegliśmy do wyraźnego zakrętu drogi i uderzyliśmy na pierwsze skały. Punkt mieliśmy zaznaczony trochę dalej, ale postanowiliśmy najpierw dla pewności przejść to co było bliżej. Trafiony – zatopiony i pierwsza ważna podpowiedź – ten punkt był bliżej niż nasze wyznaczenie.
PK 40 to była kolejna duża podpowiedź, bo to było źródełko, nazwane i ze zdjęciem tablicy informacyjnej. Nasze wykreślenie wychodziło dalej, więc po raz kolejny upewniliśmy się, że ostatniego punktu 41 też trzeba szukać bliżej, niż obliczenia nakazywały.
Tym to sposobem w pół godziny ogarnęliśmy sekcję azymutów i wróciliśmy na mapę bno, gdzie właściwie wspólnie z Estończykami dokończyliśmy etap biegowy.

E4 – rower 44km
Przepak znów robimy szybciej – 5 minut przewagi i znów uciekamy na rowerach.
RaidAR opuści tą strefę zmian 2,5 godziny później.

PK 42 to jaskinia Dupka. Tu mijamy otwór jaskini o 10 metrów i tracimy całą przewagę.
Onnevalem wychodzi na prowadzenie, ale nie na długo. Pustynia Siedlecka  pada naszym łupem i dzięki lepszemu wariantowi to my znów mamy 10 minut przewagi.
ZS1 – wspinaczka. Estończycy zaczynają kiedy my kończymy. Przewaga rośnie do 16 minut.
Jest dobrze i nagle Marzka zrywa łańcuch. Chwila roboty i nerwów, bo ani Marzka, ani Andrzej, ani ja nie zabraliśmy zapasowej spinki. Jedyną ma Stasiu – rozmiar 10. Marzkowy łańcuch to 12tka.
Działa, jedziemy dalej, ale na kolejnym PK, gdzie w kolejnej jaskini do odnalezienia były dwa punkty, znów przybijamy piątkę z Estończykami. Tak dojeżdżamy z przewagą 2 minut do 2 strefy zmian.

E5,6,7 – bieg, kajak, bieg 36km
Na przepaku znów jesteśmy szybcy – 4 minuty szybsi od Estończyków.
Ten potrójny etap jest bardzo ciekawy – są punkty „tylko biegowe”, „tylko kajakowe” i „biegowo-kajakowe” czyli takie, co do których można zdecydować czy zaliczyć je z buta, czy z kajaka.
To sprawia, że każdy zespół robi to po swojemu. My zdecydowanie inaczej niż Estończycy i choć byli  wyraźnie szybsi na wodzie, to całościowo wariant chyba mieliśmy lepszy.
Dwa punkty biegowe były bardzo blisko siebie po dwóch stronach rzeki, więc do „atrakcji” zawodów trzeba dodać przejście rzeki z wodą po szyję.
Etap kończymy z 16 minutową stratą.
RaidAR dalej ma do nas 2,5 godziny straty.

E8 – rower 75km
Jest środek nocy, Estończycy odjechali i teraz to my musimy gonić. Po pół godzinie dojeżdżamy do kolejnej atrakcji – mapy Szwajcarki.

I zaczyna się psuć.
Tu warto przypomnieć, że jedziemy na przeskalowanych mapach, jest noc, na mapie widać tylko skrawki, cała robota musi opierać się na odmierzaniu odległości z licznika rowerowego, a ten jak zaczarowany nie chce się zgrywać z rzeczywistością.
Oczywiście to działo się już wcześniej na całej trasie, ale teraz w nocy na mapie Szwajcarce to powoduje duże problemy. Każdy punkt idzie nam bardzo powoli, a na ostatni dojeżdżamy ścieżką której nie ma na mapie, a właściwie na skrawku mapy, bo na Szwajcarce większość to biała kartka.
Wiemy że nie poszło nam tu dobrze, ale jedziemy dalej.

Marzka w upadku obija żebra, ale aż do mety właściwie nie jęknie.
U mnie zaczyna odzywać się „niepodładowany” bank snu i jest kryzys. Andrzej gdzieś zapodziewa mapę nr 3 [było ich 12] więc oddaję mu moją, bo u niego głowa lepiej pracuje. Podjeżdżamy do PK78 i „czeszemy” nie te skały co trzeba. Błąd na około 100m, a kosztuje nas prawie godzinę straty.

I tu teraz przyda się akapit o kluczu do skutecznej nawigacji w AR. Ten klucz to dwójka zgranych nawigatorów. Musi być współpraca, ciągłe skupienie obu osób. Jeden nie może dominować drugiego, bo często ten który jest z tyłu wyłapuje błąd pierwszego i musi ufać swoim osądom, żeby szybko reagować. Przed PK78 Andrzej zjechał za daleko, ale to nie była jego wina, tylko moja że „nawigacyjnie” mnie tam wtedy nie było.

Po tym punkcie to już wiemy, że zwycięstwo odjechało na dobre.
Kulamy się dalej, robi się jasno. Zaliczamy zadanie specjalne w skalnej studni, i kierujemy się w stronę Góry Zborów. Tam dokładamy sobie jeszcze jednego babola nawigacyjnego, bo już nam nic nie gra [ani odległości na mapach, ani ścieżki] i uciekła też pewność siebie. Trafiamy jednak na ostatnie zadanie specjalne – fajny most linowy, zjazd i drabinka linowa, a dalej to już kilka kilometrów do mety.

Meta.
Jesteśmy drudzy na mecie i załapujemy się na drugie zdjęcie tego dnia. Ważne, bo widać na nim zadowolenie i radość – i dobrze bo tak było.
Dzięki Marzka, Stasiu, Andrzej – to były rewelacyjne zawody.
Zespołowo super współpraca, ambitna walka. Nawigacyjnie do pewnego momentu doskonale, potem gorzej, ale na tym polega ten sport – raz zyskujesz, raz tracisz a wygrywa ten kto popełnia mniej błędów.
Trasa super – dynamiczna, w ciekawych miejscach, wielowariantowa z mnóstwem „atrakcji” nawigacyjnych. Etap kajakowo-biegowy też był pięknie wymyślony i każdy zespół realizował tam swój scenariusz. Nudy nie było.

Można by rzec – doskonałe zawody.
I tylko jeden minus, a właściwie dwa.
O skali mapy już dużo napisałem, to teraz zdanie na koniec o decyzji Jurka po złożonym proteście.

Uważam [nasz cały zespół ma takie zdanie] że skorygowanie wyników tylko dla jednego fragmentu jest niesprawiedliwe.
Błąd organizatora był jeden główny – zła skala mapy – i miał wpływ na całe zawody na całej trasie. Nie można korygować wyników tylko dla jednej sekcji, tylko dlatego że tam dużo zespołów sobie nie poradziło i że dało się tam dość łatwo korektę czasową wprowadzić.
Wszyscy mieli takie same warunki, wszyscy mierzyli się z tym samym problemem. Jednym poszło gorzej na azymutach, a innym w nocy na szwajcarce, a jeszcze innym w wielu miejscach, które nawet ciężko wskazać. W efekcie decyzji to my zostaliśmy „ukarani” najbardziej za to, że poradziliśmy sobie w trudnym miejscu najlepiej i finalnie spadliśmy w klasyfikacji na trzecie miejsce.
Takie są ostateczne wyniki, przyjmujemy to na klatę i zabieramy się do treningów, żeby następnym razem żadne protesty i decyzje sędziowskie nie psuły nam humorów.

Polecamy:
rajdbeskidy.pl
sledzgps.pl – tu zapis relacji z naszych zawodów
packraftowo.pl
outdoor magazyn

Zdjęcia: FB Rajd Beskidy, mapy od Śledź GPS

Zeszłoroczne Mistrzostwa Europy w Adventure Racing – Raid Lowlands 2024 – rozgrywane na pograniczu holendersko – belgijskim rozochociły nas w masowych, dużych imprezach rajdowych. Wtedy na linii startu ustawiła się prawie setka czwórkowych ekip. Po niespełna 30 godzin napierania Marek Woźniczka, Marzka Janerka, Konrad Ciuraszkiewicz i Stasiu Odróbka skończyli rywalizację na 12 miejscu. To był wrzesień 2024. Równo rok później stawiamy się w Savonlinna w środkowej Finlandii by ruszyć na trasę kolejnej mistrzowskiej imprezy – Endurance Quest. Tym razem ekipa to Stasiu, Marzka, Piotrek Leja i ja.

Przed nami impreza w wymiarze niemal sprinterskim – ok. 235 km dystansu, ok 30h napierania, dużo etapów, dużo stref zmian, dużo zabawy w wodzie. Zresztą zerknijcie sami na schemat trasy:

Zanim jednak wbiegniemy do wody na pierwszy etap swimrun, organizator stawia w samym Savonlinna sprinterski bieg na orientację, który ma zadecydować o kolejności wchodzenia do wody następnego dnia. Prolog jest błyskawiczny, szybki, dość prosty nawigacyjnie i … słoneczny. Ba! Nawet gorący. Lecimy na krótko i cieszymy się rewelacyjną aurą – następnego dnia bowiem od samiuśkiego rana niebo przysłoni się szarym parasolem i mniej lub bardziej padać będzie całe zawody. Ot, typowa skandynawska aura.

Następnego dnia ustawiamy się na starcie w piankach i z materacykami pod ręką – czeka nas ok. 2 km swimrunu. Niby prosta rzecz, ale pechowo po starcie przebija się materacyk Piotrka. Spowalnia nas to, ale finalnie to tylko kilkanaście minut zabawy. Wybiegamy, przebieramy pianki, buty na nogi i w drogę.

Jak tam Wasze umiejętności nawigacyjne? – pyta nas jeden z Finów z zespołu, z którym przemierzamy fragment dzikiego lasu na 23 kilometrowym etapie trekkingowym. I dopowiada: „Bo teraz wyobraźcie sobie, że to samo czeka Was w nocy”. To samo, czyli czujna, trudna, wymagająca skupienia i doskonałego rozpoznania terenu nawigacja. Pytanie o nasze skille pada w momencie, gdy obiegamy duży głaz, który stoi obok dziesiątek innych podobnych głazów, w gęstwinie i na mocnym nachyleniu. Tu akurat błyskawicznie lokalizujemy lampion i odbiegamy Finom. Coś tam umiemy.

Atrakcją Endurance Quest i w ogóle imprez w Skandynawii jest doskonała jakość map – no cóż, bieganie z mapą to tutaj sport narodowy – do tego stopnia, że lokalna telewizja publiczna transmituje w prime time zawody pucharu świata na orientacji, które akurat poprzedniego tygodnia odbywały się w Belgii. Orientacji towarzyszy – przekładając na nasze warunki – prestiż godny turnieju czterech skoczni. Nic więc dziwnego, że Finowie zmapowali cały swój kraj – podejrzyjcie sobie dowolny fragment. To robi wrażenie.

Tymczasem pierwszy trekking jest przeglądem terenowych atrakcji rejonu – od szerokich, przyjemnych szutrów między lasami aż po czesanie skał. Od zapadających się butów w mokradłach po wąskie ścieżynki – a dookoła mnóstwo, mnóstwo jezior. Nawigacja idzie sprawnie. Przesuwamy się w stawce i po niespełna 4 godzinach dobiegamy do etapu 3, w którym rozdzielamy się.

Ja z Marzką lecimy biegiem po punkt, natomiast Piotrek ze Stasiem wskakują do canoe i płyną kilka kilometrów. Po niespełna godzinie zamieniamy się – chłopaki lecą po punkt a my ładujemy się do wody. Dosłownie ładujemy się do wody. Pierwszy fragment to podchodzenie w kierunku przeciwnym do nurtu w niewielkiej rzeczułce pełnej kamulcy. Ze trzy razy potykam się i wbijam do wody po szyję. Nic to, i tak już cali jesteśmy mokrzy. Ostatnie kilometry są już bardziej płynne – siecią jeziorek, małych rzeczułek dopływamy do przepaku.

Przepak idzie zwinnie i szybko wskakujemy na rowery. Mżawka, która towarzyszyła nam przez połowę dnia, przeradza się sporadycznie w mocniejszą zlewę. Ta zaś rozpuszcza szutry w błotne kałuże, więc problemem tego etapu jest po prostu konieczność stałego przecierania kokpitu i twarzy z błota. Nawigacja dość prosta – po prostu szutry, szutry, szutry.

Gdzieś w tym momencie – w okolicach 8-10 godziny napierania, Stasiu coraz mocniej sygnalizuje, że nasze plany czasowe niebezpiecznie zahaczają o limity organizatora. Na etap 5 – krótką przebieżkę między dwoma dużymi etapami rowerowymi – wjeżdżamy już w zasadzie „na styk”. Cholera – myślę sobie – ostry ten limit, bo napieramy naprawdę żwawo, ciśniemy ile fabryka dała.

Sześć kilometrów przebieżki traktujemy jako okazję do rozgrzania się i dopalenia kaloriami. Mija godzinka i wracamy na rower. Wybija 19. Za max dwie godzinki będzie już ciemno. Limit wisi nam cały czas nad głowami – nie chodzi generalnie o cały limit na zawody – tu jesteśmy bezpieczeni. Chodzi o cut-off, który wyznaczono na końcu tego etapu. Jeżeli do 1:45 w nocy nie skończymy 84 km roweru, to na kolejnym etapie – 27 km biegu na orientację – będziemy zmuszeni odpuścić część trasy. No kurde, spokojnie zdążymy – myślę sobie, gdy rozpoczynamy rower. Wracamy do powtarzalnego rytmu – szerokie szutry, asfalty, szutry, asfalty. Gdzieś na długim przelocie przez drogę daleko z przodu z gracją przebiega łoś. Duży łoś. Po chwili zapada noc.

Dystans umyka dość żwawo do momentu, gdy nie wjeżdżamy w okolice Savonlinny – tu bowiem organizator wstawił „bonus” – kilka kilometrów dodatkowej jazdy na orientację ze specjalną mapą. Niby drobiazg, detal, krótki dystans, ale wkrada się sporo zniecierpliwienia – nie rozmawiamy już w zasadzie o niczym, tylko ile czasu zostało, czy zdążymy. Orientacja też nie jest prosta – las spowija mgła, pada deszcz, robi się niesympatycznie zimno, a teren gładko nie puszcza. Sporo górek, singlowych ścieżek i takiej bardzo czujnej – w efekcie powolnej – jazdy. Żeby nas lekko dobić, przed orientacją Stasiu wyłapuje panę w tylnim kole, a pierwsza dętka nie siada, więc znowu ucieka gdzieś kwadrans.

Na sam samiuśki koniec tego etapu – dostajemy jeszcze w mordę trzema punktami kontrolnymi usianymi w pełnym singlowych ścieżek lesie, gdzie nasze tempo spada do mozolnego marszu. Usłane korzeniami, głazami, kamulcami ścieżki pewnie byłyby przejezdne za dnia, ale nocą tłuczemy się, przewracamy i ślizgamy. I przeklinamy w ten nocny, fiński las naprawdę gęsto. Na dwa punkty przed przepakiem już to wiemy na pewno – cut-off nam odjechał. Nie zdążymy, czeka nas skrócenie trasy. Na ponad 50 ekip na trasie tylko 6 zdołało wyrobić się przed cut-offem.

Dojeżdżamy o 3 nad ranem na przepak. Wymoczeni, wyziębieni, poobijani i … nieco zrezygnowani. Na tyle, że trochę nie wiadomo jak, ale zanim wyjdziemy z tego przepaku minie… prawie godzina! Katastrofa. Przebieramy się, jemy, napełniamy bukłaki i gdzieś w trakcie umyka nam tak dużo czasu. W końcu wybiegamy by zebrać na skróconej trasie kilka punktów – czasami trudnych, czujnych, nieoczywistych. I taka nawigacja sprawia nam masę radochy, bo – jak już wspominałem – mamy w rękach doskonałe mapy, więc trzeba czytać mapę, gapić się w nią nonstop, odnajdywać każdy element.

Nie da się jednak ukryć, że nawet gdy około 6:30 wstaje dzień – znowu pochmurny, deszczowy, zimny – to nie wlewa on w nas dużo nadziei. Poruszamy się już nieco wolniej. Gdzieś mentalnie nam te zawody odjechały.

Około 8 rano wsiadamy na kajaki – przedostatni etap. Mija 24 godzina imprezy a my wypływamy na wielkie wody jeziora Saimaa. No właśnie, Saimaa – to największe jeziorze pojezierza fińskiego i całej Finlandii. Gigantyczny zbiornik wodny, który jest defacto systemem wielu połączonych jezior. Na przepaku znowu przez palce przelatuje nam czas – przebieramy się w pianki, chodzimy bez ładu i celu. Wypływamy i płynie się rewelacyjnie – wiatr nie jest duży a kajaki świetne. Podpatrujemy jak niektóre fińskie ekipy rewelacyjnie pływają – sami zrobiliśmy duży progres w tym temacie przez ostatnie miesiące, ale dla obywateli krainy 188 000 jezior wiosło – obok nart – to chyba element z którym się po prostu rodzą.

Na sam koniec bierzemy materacyki w dłoń i wybiegamy na swimrun dookoła miasta. Zaraz po przepaku organizator wystawił zadanie specjalne – na dużej ściance jest zjazd (to robią dwie osoby) i podejście (to robią też dwie osoby). Dobiegamy i … stajemy w kolejce. I w tejże kolejce stać będziemy równo godzinę zanim dostaniemy swoją szansę. Frustrujemy się już potwornie, bo stoimy tam z pełnym przekonaniem, że do zaliczenia trasy niezbędne jest wykonanie ZS’a. Otóż nie było, czego nie doczytaliśmy w regulaminie. Część ekip – mądrzejszych od nas – widząc kolejkę po prostu odpuszcza i biegnie zaliczyć punkty na swimrunie. My zaś stoimy i patrzymy jak ekipy przed nami męczą się z podejściem. Na sznurkach rozgrzewamy się i wreszcie biegniemy w stronę centrum. Do limitu blisko, więc wybieramy tylko kilka punktów – gdyby nie zmitrężona godzina na zadaniu zrobilibyśmy ich znacznie, znacznie więcej.

W okolicach 14 wbiegamy na linię mety po niespełna 30 godzinach napierania. Jest tak samo szaro, buro i deszczowo jak na starcie. Zbijamy piątkę. Idziemy coś zjeść, w zgodzie z tradycją miejsca trafiamy też do sauny i … lekko przysypiamy na podsumowaniu zawodów.

W kolejnych dniach obserwujemy zamieszanie z leaderboardem, który przechodzi 3 lub 4 iteracje zanim oficjalne wyniki zostaną opublikowane – finalnie lądujemy na 20 miejscu. Jak na ambicję walki o top 10 – kiepsko. Niemniej same zawody, ich poziom, teren, mapy, specyfika trasy, mnogość etapów – super sprawa. Gdyby nie ta końcówka z ZSem pewnie patrzylibyśmy na okolice 12-14 miejsca.

Przed i po zawodach rozmawiamy z Laurim – projektantem trasy i jednym z organizatorów. Nie pozostawia złudzeń – „To miała być trudna trasa, do zrobienia w całości tylko przez najlepszych. Trasa godna mistrzostw Europy”. Potakuję, bo cóż mogę powiedzieć. Wracamy z Finlandii ze wspomnieniami fajnej przygody, doświadczeniem nawigacji na skandynawskim poziomie i kilkoma solidnymi lekcjami napierania na tym poziomie.

Strona zawodów Endurance Quest

Tracking GPS

Wyniki

DROGA DO RAJDU BESKIDY – CZĘŚĆ PIĄTA.
Nocny 7-godzinny trening w okolicach Wisły – rower, bieganie, rower. Później krótka drzemka i start w zawodach Liszkor na trasie 50km MTBO. Do Rajdu Beskidy zostały 54 dni.
/eng/
Overnight 7 hour training around the town of Wisła – bike, run, bike. After a short nap we did the 50km route of Liszkor MTBO competition. There are 54 days left until the Beskidy Race.
…..
#rajdbeskidy #adventureracing #arws
#brubeck #liszkor
https://www.nonstopadventure.pl
https://www.rajdbeskidy.pl
https://www.arworldseries.com
…..
muzyka: 'Indreams’, 'Effervescence’ by Scott Buckley – released under CC-BY 4.0. www.scottbuckley.com.au

DROGA DO RAJDU BESKIDY – CZĘŚĆ CZWARTA. Andrzej wygrywa miejską orientację w Krakowie, Marzka z bardzo dobrym czasem na 100km ultra na Słowacji, piękne widoki Beskidów oraz trening na mapie Lidar. Do Rajdu Beskidy zostało 62 dni.
/eng/
Andrzej wins the urban orienteering in Krakow, Marzka with a very good time in the 100km ultra in Slovakia, beautiful views of the Beskidy Mountains and training on the Lidar map. There are 62 days left until the Beskidy Race. ….. #rajdbeskidy#adventureracing#arws#brubeckhttps://www.nonstopadventure.plhttps://www.rajdbeskidy.plhttps://www.arworldseries.com ….. muzyka: 'Indreams’, 'Luminace’ by Scott Buckley – released under CC-BY 4.0. www.scottbuckley.com.au

Od czasu do czasu pojawiają się w kalendarzu imprez sportowych wydarzenia, które perfekcyjnie wpisują się w mocne strony sportowca-amatora. Z jednej strony długość – impreza trwała bite 2,5 godziny, więc nie jest to zabawa premiująca sprinterskich wycinaków. Wręcz przeciwnie – liczy się wytrzymałość na dłuższym dystansie.

Z drugiej strony – mapka, orientacja i ta jej specyficzna odmiana latania z mapą po mieście. No nieskromnie powiem – uwielbiam taką kombinację, pasuje mi ona jak ulał, dlatego, gdy ekipa z Wawelu zaproponowała imprezę Z mapą przez Kraków, to zastanawiałem się całe 10 sekund.

16 marca, w przepiekną, słoneczną sobotę ustawiłem się na starcie najdłuższej trasy – 19 kilometrów w linii prostej – i pognałem. Ale zanim pognałem, to odebrałem największe płachty mapy, jakie kiedykolwiek w życiu trzymałem w ręce. Pakiet obejmował dwa plakaty A3 i jeden A4. Po drodze 30 punktów kontrolnych i nieustanne przeplatanie arkuszy, więc żonglowaniem papierem to było pewne wyzwanie, zresztą sami zerknijcie na ten ponad 30mb plik z główną mapą.

Na starcie było nas niespełna 30 sztuk płci obu. Format startu – masowy – oznaczał, tak mniemałem, że już do 1 punktu utworzy się mocny peleton i tak będziemy sobie lecieć przez miasto. Tak jednak nie było. Ekipa porwała się już na wyborze pierwszego wariantu. A ten był z gatunku „dzida” po 4 min/km, byleby nie ugrzęznąć w kolejce przy pierwszym perforatorze.

Długaśny przelot ze startu, czyli z okolic Stadionu Wawelu, do PK1 – za Błonią, nad Rudawą. Zachęcam do czytania tego wpisu z włączonym Liveloxem z imprezy.

Dalsze punkty na centralnych osiedlach Krakowa – Salwator, Kazimierz, Podgórze – czujne, ale dość oczywiste. Liczyło się tempo przebiegu na dłuuuugaśnych wariantach i gibkość wymijania hord turystów. Plus takie dobieranie wariantu, żeby nie utknąć na potrójnych światłach gdzieś w okolicach największych rond.

Gdzieś na Podgórzu straciłem z oczu goniącego mnie zawodnika i gdzieś tam mniej więcej – zapewne w okolicach podbiegu na Kopiec Kraka – już mnie trochę przyćmiło, bo wziąłem zbyt mało wody. Dlatego w najważniejszym momencie – liczącym sobie niemal 3 km przebiegu z PK14 na PK15 – w durny sposób wyleciałem poza mapę. O czym zorientowałem się zbyt późno, więc na czuja i wyłącznie bazując na jako takiej znajomości okolicy, wróciłem do mapki. No to po zawodach – myślałem sobie, wracając na lewobrzeżną Wisłę, czując, że mocna grupka pościgowa musiała mnie gdzieś tutaj wyminąć.

Dalej Grzegórzki, rondo Mogilskie, ulica Kopernika i długaśny (który to już dzisiaj?) przebieg. Po drodze rynek w Krakowie – znowu zabawa w slalom między turystami. Finalnie wbieg na Krowodrzę i odhaczanie ostatnich punktów – tempo spadło już gdzieś daleko poniżej 5 min/km. Głowa trochę popuszcza koncentrację i znowuż błąd na 40-50 sekund. Wbiegam w grodzone osiedle i wracam bramą, którą się tu znalazłem. No dobra, teraz to na pewno mnie mają.

Ale jednak nie mieli. Po 2h20min wbiegam na metę. Na liczniku 28,5 kilometra. I co? I jestem pierwszy! Jakoś tak nie czaję, jak to jest możliwe, ale wyniki nie kłamią. Drugi Marek Kuryj wbiega niespełna 3 minutki za mną – od połowy trasy odrabiał straty i pewnie, gdyby były jeszcze ze 2-3 km to by mnie dopadł.

Kapitalna impreza. Centrum Krakowa jest w ogromnej mierze zmapowane, aktualne i na tyle ciekawe, że można robić wymagające nawigacyjnie i kondycyjnie zawody na orientację.

Fot. Z mapą przez Kraków , Mikołaj Kozakiewicz

DROGA DO RAJDU BESKIDY – CZĘŚĆ TRZECIA
3 lutego Andrzej i Artur wystartowali w zimowej odsłonie Silesia Race. W deszczu i błocie wywalczyli 4 miejsce. Na co dzień realizujemy trening siłowy – góry, opona, narty, sanki. Co tylko się da, kiedy tylko jest okazja. Do Rajdu Beskidy zostało 108 dni.
…..
On 3 February, Andrzej and Artur took part in the winter edition of the Silesia Race. In the rain and mud they came 4th. We do strength training on a daily basis – mountains, tyre, skiing, sledding. Whatever we can, whenever there is an opportunity. There are 108 days left until the Beskidy Race.
…..
#rajdbeskidy #adventureracing #arws #brubeck
…..
muzyka: 'Indreams’, 'Luminace’ 'EscapeVelocity’ by Scott Buckley – released under CC-BY 4.0.