W Yukonie właśnie odbywa się wyścig Ultra gdzie ciągnie się sanie, ale na dystansach od 230 do 600km… Po drodze jest tylko kilka punktów postoju, a poza tym zawodnicy muszą być samowystarczalni.
Wygląda to na całkiem fajną outdoorową przygodę.
Live tracking można śledzić tu https://trackleaders.com/yukonultra26
a więcej informacji na stronie https://arcticultra.de/home/
Zdjęcia: Grupa Facebook-owa Yukon Arctic Ultra

Rafting będzie jednym z etapów na Rajdzie Beskidy. Rozpisany jest na 18km, więc ten kto go sprawnie przepłynie może zyskać nad innymi kilka, kilkanaście minut.

FUNRACE.pl udostępnił nam konkretny ponton i jeśli tylko coś podobnego dostaniemy na zawodach, to o sprawne pokonywanie bystrzy można być spokojnym.

#wspolpracareklamowa #funrace #rafting #dunajec
FUNRACE.pl

DROGA DO RAJDU BESKIDY – CZĘŚĆ PIĄTA.
Nocny 7-godzinny trening w okolicach Wisły – rower, bieganie, rower. Później krótka drzemka i start w zawodach Liszkor na trasie 50km MTBO. Do Rajdu Beskidy zostały 54 dni.
/eng/
Overnight 7 hour training around the town of Wisła – bike, run, bike. After a short nap we did the 50km route of Liszkor MTBO competition. There are 54 days left until the Beskidy Race.
…..
#rajdbeskidy #adventureracing #arws
#brubeck #liszkor
https://www.nonstopadventure.pl
https://www.rajdbeskidy.pl
https://www.arworldseries.com
…..
muzyka: 'Indreams’, 'Effervescence’ by Scott Buckley – released under CC-BY 4.0. www.scottbuckley.com.au

DROGA DO RAJDU BESKIDY – CZĘŚĆ CZWARTA. Andrzej wygrywa miejską orientację w Krakowie, Marzka z bardzo dobrym czasem na 100km ultra na Słowacji, piękne widoki Beskidów oraz trening na mapie Lidar. Do Rajdu Beskidy zostało 62 dni.
/eng/
Andrzej wins the urban orienteering in Krakow, Marzka with a very good time in the 100km ultra in Slovakia, beautiful views of the Beskidy Mountains and training on the Lidar map. There are 62 days left until the Beskidy Race. ….. #rajdbeskidy#adventureracing#arws#brubeckhttps://www.nonstopadventure.plhttps://www.rajdbeskidy.plhttps://www.arworldseries.com ….. muzyka: 'Indreams’, 'Luminace’ by Scott Buckley – released under CC-BY 4.0. www.scottbuckley.com.au

Zajrzyjcie na www.outdoormagazyn.pl Tam nasz pierwszy artykuł.

Mamy bowiem w kraju taką dziwną sytuację, że kiedy od kilku lat rośnie popularność biegów ultra, maratonów rowerowych, triathlonu, skitouringu, to AR stoi w miejscu. A na świecie widać wyraźny ruch w interesie.
Powodów pewnie jest sporo i jeszcze nie znalazł się mądry, który ma receptę na taki stan rzeczy. My też nie, ale dużo o tym dyskutujemy i chcemy w miarę własnych możliwości przekonywać coraz więcej ludzi do tego sportu.

Z narty został wiór…

jak śpiewał klasyk. Czemu z miliona różnych bzdur wybrałem Zimowego Mordownika w Beskidzie Niskim? Bo tereny piękne i po Zimowym Rajdzie 360 w roku 2013 mam stamtąd wiele wspomnień pięknych właśnie.  I narty biegowe kocham też bardzo, więc ani 250km po polskich drogach w jedną stronę po  pobudce o 2.30, ani też 50 km samotnej nawigacji po lesie, za którą nie przepadam jakoś specjalnie, nie zniechęciło mnie do startu. Org zapewniał na odprawie, że śniegu jest dosyć i może 1 (słownie JEDEN) kilometr to z buta trza będzie zrobić, bo droga odśnieżona. Taaa…

Lista startowa na 50 km obejmuje aż 4 zawodników. Tłoczno nie będzie. Leniwie ruszam kilka minut po 8.00. Już po pierwszych 3 krokach łyżwą okazuje się, że muszę moje salomony combi przerobić z wersji dowolnej na styl klasyczny i nakładam smary na trzymanie. Nie spieszę się. Ma być wycieczka krajobrazowa. Przyjemne -5 w pełnym słońcu.  I tylko śniegu mało. Bardzo mało. Otrzymaliśmy dwie mapki i wybrałem jako pierwszą część południową trasy z najdalej wysuniętymi punktami. Już w drodze na pierwszy z nich haratam po kamieniach i gałęziach. Dalej będzie tylko gorzej.  Przewyższenie ma łącznie wynieść ponad 1400, więc płasko całkiem nie jest. O ile pod górę jeszcze brak śniegu nie przeszkadza aż tak bardzo, poza tym, że niszczy ślizgi, w dół nie da się jechać wcale. Dobrze przygotowane narty rozpędzają się okrutnie, co przy wąskich przesmykach i wystających korzeniach i kamolach może oznaczać tylko jedno- prędzej czy później nie wyrobię lub zahaczę i będzie po kolanie lub innej części ciała. Odpinam więc i zbiegam. Docieram do drogi i …. idę, lub próbuję iść, bo półkarbonowe buty narciarskie do chodzenia po lodzie nie bardzo się nadają… Jechać się nie da, bo wystaje żwir. Tempo 4kmh… nie skończę tych zawodów nawet w tydzień. Co za licho skusiło mnie na tą pięćdziesiątkę. Wariant na łemkowski cmentarz w Magurskim Parku Narodowym wybieram wzdłuż rzeki. Nie przychodzi mi do głowy, że na żółtym szlaku kilkakrotnie przecinającym Wisłokę nie ma kładek… Pierwszy bród przechodzę po krze przymarzniętej do gałęzi zwisających nad wodą. Kolejny pełznąc po ośnieżonym pniu. Jeśli wpadnę do rzeki nie będzie przyjemnie. Nie dam rady ogrzać stóp w sportowych narciarskich butach.  Jest rajdowo-przygodowo. Udaje się. Nie udaje się jednak jazda zaznaczonymi na mapie jako szlaki narciarskie ścieżkami. Jest beznadziejnie. Gdybym miał turystyczne narty przyczepiane do turystycznych butów, ale nie mam… Nadchodzi wieczór, a ja dopiero jedną mapę przerobiłem. Druga część mojej trasy to 20km, którą biegało rano kilkudziesięciu uczestników, w zdecydowanie lepszych warunkach śniegowych wiedzie często przygotowanym śladem, ale jestem zmęczony i ani tempa, ani radości nie umiem już z siebie wykrzesać. Robię skróty gdzie tylko się da. Na stromym oblodzonym kawałku ścieżki spotykam narciarskie turystki czekające od półtorej godziny ze złamaną prawdopodobnie nogą na GOPR. Oddaję im folię nrc i częstuję batonem, w zamian dostając kubek herbaty.  W tym momencie uświadamiam sobie, że na większości trasy nie było w ogóle zasięgu i jakikolwiek poważniejszy wypadek mógł skończyć się bardzo źle. Nikt przecież nie wie, jaki wariant trasy obrałem i gdzie się aktualnie znajduję. I obiecuję sobie, że takich eskapad solo już nie będę podejmował.  Po przeanalizowaniu mapy postanawiam odpuścić dwa PK mimo sporego zapasu do limitu czasu i udać się w stronę bazy. Okazało się później, że zrezygnowałem w miejscu, gdzie panowały najlepsze warunki śniegowe. Przegrywam też z bardziej zdeterminowanym zawodnikiem, któremu do kompletu brakuje tylko jednego PK. Nieważne. W cudnej pogodzie spędziłem dzień w górach i dotarłem do bazy bez wypadku. Narty szutrówki stały się szutrówkami na ukończeniu. Trudno. Tym razem pięćdziesiątka okazała się jedną z miliona w życiu zrobionych bzdur.

Górskie Ekstremalne Zawody na Orientację.
Dwudniowa wyrypa w której zajęliśmy 3 miejsce na najdłuższej trasie MM.
Pierwszego dnia popełniliśmy trzy małe błędy nawigacyjne które kosztowały nas kilkadziesiąt minut strat do prowadzących zespołów. Następnego dnia zajęliśmy drugie miejsce, ale nie udało się odrobić wszystkich strat do zespołu przed nami.
Piękna impreza w której z przyjemnością się konkretnie ścioraliśmy.

Kiedy zadzwonił Sebastian, że  może bym z nim, Krzyśkiem i Marzką pojechał na rajd, trochę się wystraszyłem. Bo od razu zapowiedzieli, że próbujemy zrobić trasę bez spania. Taaa, pewnie, mówię. Tylko bądźcie gotowi przeganiać mojego sleepmonstera. Podczas tych 400km na pewno się zjawi.

Zaczęło się bardzo przyjemnie. Od piwa:) Bo co innego pić w Czechach;)  Na małym campingu na końcu świata trwały międzynarodowe przygotowania do wielkiego wyścigu. Mapy, skrzynie, buty, bukłaki, wiosła i rowery. Szpej wspinaczkowy i jedzenie. Nawoływania po francusku, duńsku, angielsku… Zapowiadały się ciekawe zawody.

Przedstartowa sesja zdjęciowa w porannym słońcu nastrajała bardzo pozytywnie. Pieszy prolog minął dość sprawnie, choć mocno dał nam odczuć, że płasko nie będzie… No, może z wyjątkiem dwóch etapów canoe, gdzie jednak na nudę nie narzekaliśmy. Niezbyt wysoki stan wody górskiej rzeki sprawił, że 33km były ciężką pracą. Przebieramy się, bierzemy obiad w postaci lio do rąk i ruszamy na  45-kilometrowy trekking. Góra-dół, góra-dół. Widoki piękne, pogoda z bajki. Zamki, ostańce, malownicze doliny.  Doganiamy kilka ekip przed nami i od tej chwili zajmujemy miejsce w czołówce wyścigu. Dobre tempo, dobra nawigacja. Wszyscy muszą podbiegać do perforatorów, ponieważ każdy ma kartę startową w formie opaski zakładanej przed kolejnym etapem. Na zadaniu wspinaczkowym 8 dróg o trudnościach od 4 do 6+, w butach biegowych, bez magnezji i na zmęczeniu nie dajemy rady wszystkich zrobić i zaliczamy karę w postaci trzykrotnego przekroczenia rzeki.  Na rowery wsiadamy już po zmroku w dobrych nastrojach i kondycji.  

90 kilometrów i noc mijają sprawnie. Nad ranem krótka przerwa, zaliczam 1minutę spania kładąc się na asfalcie. Wystarcza, żeby zresetować głowę. Prowadzący Czesi trochę nam uciekli, ale jesteśmy na 2-3 miejscu i napieramy.  Kolejny przepak i znowu 22 km pieszo w stronę canoe. Po drodze przeczołgujemy się przez jaskinię pełną legend, jak głosi roadbook.  Załamuje się pogoda i na rzekę wychodzimy w burzy i ulewie. Znowu walka na kamieniach. Po raz setny zapewniam Marzkę, że nic się nie dzieje, że tych canoe nie da się wywrócić. I nagle chlup. Lądujemy na boku, canoe napełniło się wodą. Dociągnięcie do brzegu i opróżnienie łódki kosztuje nas olbrzymią ilość sił i czasu. Doganiają nas inne zespoły i na kolejny etap rowerowy znowu ruszamy uciekając. Bywają takie odcinki, które zdają się trwać wiecznie. Tak jak tamte 80 kilometrów. Plus 10 km trailowego zjazdu. Nieskończoność. Dojeżdżamy do przepaku. Dowiadujemy się o skróconym biegu na orientację i kilka punktów. Jesteśmy drugim  zespołem w klasyfikacji ogólnej i już nie mieścimy się w limicie czasowym przewidzianym przez orgów. Przerwa mocno nam się przeciąga. Wreszcie ruszamy. Zaczyna się najkoszmarniejszy przelot zawodów. Szerokie szutrówki, długie proste. 10 kilometrów dobiegu do pierwszego PK. Pojawiają się potwory. Plączą się nogi. Mówię ekipie, że potrzebuję snu. 15 min. Nie ma zgody, więc próbuję walczyć. Krzaki i drzewa tańczą. Mijane wiaty zachęcają: połóż się, zdrzemnij… W końcu ustalamy 10min przerwy. Kładziemy się na ławach, stole. Zasypiam na 7min.

 Podbijamy pierwszy punkt BNO  i spotykamy Duńczyków. Idą jak pociąg. Jakby te wszystkie strome jary, powalone drzewa i potoki dla nich nie istniały.  Nie mamy szans utrzymać ich tempa. Spadamy na 3.miejsce. Znowu świt. Mocno zniszczeni fizycznie i psychicznie ciężkim etapem po raz trzeci na tych zawodach wsiadamy na rowery. Mamy za sobą ponad 300km, do mety pozostało 65. Pogoda zapowiada się dobra, zostawiam więc kurtkę w przepaku. Bo już przecież tak blisko. Jedziemy. Długi stromy podjazd. Rozmawiamy. W pewnej chwili mówię do Seby coś o karcie startowej. Patrzę na jego ręce, a tam nic. Odcięli mu opaskę po biegu, ale nie upomniał się o nową. Nie skontrolowaliśmy się wzajemnie przed wyruszeniem. Seria przekleństw i Sebastian wraca. Kiedy znów jesteśmy w komplecie wiemy, że kolejny zespół również skończył bieg. Musimy się spieszyć.

Kurtka? Po co kurtka? Na przykład po to, że kiedy nagle zrobi się zimno, bo jesteśmy w górach, i kiedy zacznie padać deszcz, to nie będzie ci groziło wychłodzenie, głupku. Zaczynało mną już mocno telepać i na zjazdach ciężko było utrzymać kierownicę i dźwignie hamulców. Nie pomagało przegryzienie batona ani zaklinanie deszczu. Pomógł Seba. Zauważył przystanek i kosz na śmieci. Jednym ruchem wyszarpnął 120-litrowy worek z kubła i wysypał do niego zawartość worka. Zrobił dziury na głowę i ręce i kiedy do niego dojechałem już czekał z gotową kurtką przeciwdeszczową. Cała akcja trwała może pół minuty. „Kurtka” trochę dawała majonezem i czymś tam jeszcze, za to robiła furorę wśród fotografów i przede wszystkim- działała! Tak, że na zadaniu specjalnym byłem znów rozgrzany i w pełni sił. Ferrata zajęła nam kilkadziesiąt minut, a po niej czekało już tylko kilka PK i meta. Odjeżdżając z zadania nie mieliśmy za sobą nikogo. Będzie podium.

Lunęło po raz kolejny. Deszcz z tych, które się długo pamięta. Woda jak z wiadra zalewała twarze i plecy. PK przy krzyżu na szczycie sporego wzniesienia.

Kiedy masz godzinę przewagi nad kolejnym zespołem i niewiele kilometrów do mety, spodziewasz się wszystkiego, tylko nie tego, że spod ziemi zjawi się team, i to zjawi na rowerach, podczas gdy rowery twojej drużyny są kilkaset metrów niżej, bo obrany wariant nie pozwalał na podjechanie na szczyt górki, który to team, po kilkudziesięciu godzinach utrzymywania się w czołówce,  zepchnie cię z trzeciego miejsca. Stało się to dokładnie po słowach Marzki, żebyśmy nie zamulali, bo to jeszcze nie koniec. Wyglądało, jakby rzeczywiście wyrośli spod ziemi, bo wyłonili się na ścieżce, którą schodziliśmy. Szok, niedowierzanie i…ogień. Ruszyliśmy jak szaleni w dół, żeby za chwilę… zgubić się totalnie. Kilkanaście minut szarpaliśmy się szukając naszych jednośladów… Zespół nr 8 pojechał, a nam pozostało stanąć do konkursu na największą wtopę AR wszechczasów. Mielibyśmy duże szanse na podium…

Po 53h zajmujemy 4.miejsce w Czech Adventure Race. Cieszymy się ukończonym rajdem i międzynarodowym wieczorem z tradycyjnym Beer Race, gdzie już zajęte miejsce tak bardzo się nie liczy;) Trzeba koniecznie wpaść tu za rok.

Kierat to jednak całkiem inna bajka niż Rajd Miejski w Gliwicach. Przede wszystkim Kierat to zawody indywidualne. Zakładaliśmy z Andrzejem wspólne warianty, współpracę na trasie, ale gdyby któryś z nas był wyraźnie słabszy, albo trafiła się jakaś kontuzja to drugi cisnął by ostro do mety. Cisnęliśmy jednak wspólnie, a właściwie prawie do końca w większym gronie. Jeszcze przy kreśleniu wariantów na mapie zgraliśmy się z Bartkiem Karabinem. Andrzej podczas dojazdu do bazy zawodów mówił, że Bartek jest w tym roku mocny i obstawia go do zwycięstwa.

Wystartowaliśmy spokojnie, ale już po pierwszych kilometrach byliśmy pierwsi, bo część ścigantów pobiegła dłuższą drogą. Do PK1 dobiegliśmy w 6 osób, gdzieś po PK3 została nas piątka: Marek Bartyzel, Maciek Więcek, Bartek, Andrzej i ja. W tym gronie przebiegliśmy razem prawie całą trasę. Do 60-70 kilometra niewiele się działo. Napieraliśmy mocno, byliśmy pierwsi ale nie wiedzieliśmy jaką mamy przewagę. Korygowaliśmy się nawzajem nawigacyjnie, ale przez całą noc Andrzej napracował się chyba najwięcej. Maciek Więcek czasem chciał iść w inny wariat ale ostatecznie zostawał z nami. Noc była mglista i chyba każdy czuł, że samodzielnie nie ugra więcej niż w grupie. Nikt też chyba nie czuł się na tyle mocniejszy od reszty, żeby przypuścić jakiś atak na podejściu. Właściwie przez całe zawody wyglądało to jak zaplanowana praca na zmianach. Cały czas ktoś cisnął mocno i dyktował tempo. Jak ktoś miał kryzys to zaciskał zęby i starał się wytrzymać. Marek Bartyzel nie wytrzymał gdzieś za 70 kilometrem i zostaliśmy w czwórkę. Gdzieś na 10km przed metą ja miałem zjazd energetyczny na ostatnim mocnym podejściu, ale udało się wytrzymać i dokulać na grzbiet.

Kilometr przed ostatnim PK [6km przed metą] Maciek Więcej zbiegł w dół strumienia. Wydawało nam się, że w złym kierunku i nawet go wołaliśmy. Pobiegliśmy nad strumieniem i chwilę dalej zobaczyliśmy Maćka 50 metrów przed nami. Chyba wtedy postanowił, że ucieka. No to zaczęliśmy się gonić, tylko zastanawiam się skąd mieliśmy na to siły. Maciek był w zasięgu wzroku, widzieliśmy jak patrzy w mapę, ale nie skręcił w ścieżkę którą my polecieliśmy. Ostatni PK podbiliśmy pierwsi i wtedy to my zaczęliśmy uciekać. Nie wiedzieliśmy gdzie jest Maciek, więc tempo ostro wzrosło. Bartek w pewnym momencie, może 3 kilometry przed metą, powiedział, że nie da rady tak szybko i mamy cisnąć sami. Chcieliśmy trochę zwolnić, ale nalegał. Dobiegliśmy więc wspólnie z Andrzejem pierwsi, Bartek drugi ze stratą minuty a Maciek 10 minut później, bo okazało, że mocno się pogubił na ostatnim punkcie. Nigdy nie przypuszczałem, że końcówka 100 kilometrowego górskiego ultramaratonu będzie tak szalona i szybka.

Powyższy opis to tylko surowe fakty. Tego co dział się w głowie nie umiem jednak opisać.[Marek]

zdjęcia pochodzą ze strony slopnice.pl i od Andrzeja Osyszko z PK10