Packrafty na Mistrzostwach Świata ARWS – Adventure Racing World Series grane są już od wielu lat. W Polsce i na innych mniejszych imprezach to dalej jest rzadkość, więc tak się złożyło, że my z packraftami będziemy debiutować właśnie na Korsyce. Człowiek uczy się przez całe życie i my też w tym przypadku przyswajamy nowe.

Dzięki Dominikowi z Packraftowo – packrafting w Polsce i na świecie możemy na spokojnie trenować i rozkładać na czynniki pierwsze cały ten packrafting. Na początku skupiamy się na logistyce – składanie, rozkładanie, pompowanie, zwijanie. Kombinujemy też z plecakami, żeby z jednej strony pomieścił sprzęt ale też nie był sam w sobie za ciężki. Testujemy pompowanie workiem i elektryczne – pompka FlextailGear rewelacja [ też znajdziecie ją na stronie www Packraftowo].
W skrócie jest z tym zabawy sporo, ale nagrodą są treningi takie jak m.in. ten na filmiku – to jest naprawdę duża frajda kiedy można się przebiec z nie za ciężkim plecakiem, po kilku minutach być już na jeziorze, przepłynąć w inne miejsce i biec dalej.

To jest wersja sportowa, ale równie ciekawa, a być może nawet ciekawsza jest odmiana turystyczno-wyprawowa, czyli właściwie to do czego packrafty zostały wymyślone. Od kiedy tylko zacząłem zgłębiać temat packraftów, zachwycam się mniejszymi i większymi wyprawami, które organizują packrafterzy. W weekendy penetrują każdą rzekę, która nadaje się do spływu a na poważniejsze rzeczy jeżdżą m.in. z Dominikiem po świecie. Zobaczcie zdjęcia z ostatniej wyprawy na grupie packraftowo, więcej reklamy chyba nie trzeba.

Jak my wypadniemy na etapach packraftowych na Korsyce – nie wiemy, ale chcemy być przygotowani możliwie najlepiej.

Chcemy się podzielić naszym podejściem do tego tematu i zrobimy to m.in. na przykładzie niedawno ukończonego Rajdu Beskidy WINTER.

Na początek jednak wspomnienia.

W 2023 roku na długim 600 kilometrowym Rajdzie Beskidy zatrzymywaliśmy się  tyle razy na stacjach benzynowych, że nie umiem tego zliczyć. Jedliśmy w strefach zmian, byliśmy też w sklepach, pizzerii i w schronisku.

Z punktu widzenia odżywiania to było ok, bo w miarę w dobrym stanie trzymaliśmy się przez całe zawody, energetycznie było w miarę dobrze.
Wygraliśmy te zawody i być może takie „spokojne” podejście było nam wtedy potrzebne, bo dla nas wszystkich to były najdłuższe zawody w życiu. Stając na linii startu nie wiedzieliśmy co się z nami będzie działo czwartego i piątego dnia.
Po zawodach zrobiliśmy jednak analizę czasów i pokazało się … 6 godzin 15 minut.
Ponad 6 godzin poświęciliśmy na zawodach na postoje na jedzenie.
Zawody trwały 102 godziny, a więc było to 6 % czasu.
Bardzo dużo.
/ Jeśli ktoś ma ochotę zobaczyć film z Rajdu Beskidy 2023 to odsyłamy na youtuba /

Poszukiwania idealnej strategii żywieniowej

Wiedzieliśmy że trzeba coś z tym zrobić.
Rok później zdecydowanie rzadziej zatrzymywaliśmy się na hot-doga i kawę, ale też nie za bardzo mieliśmy przemyślany inny system żywienia. Energetycznie byliśmy w gorszym stanie, deficyt kaloryczny potęgował zmęczenie i tempo od 3 dnia było bardzo wolne.
Konkurencja była znacznie mocniejsza niż rok wcześniej i w efekcie skończyliśmy zawody na 5-tym miejscu.

Dalej więc kombinowaliśmy.
Zaczęliśmy więcej notować – kto co planuje zjeść, co zjadł.
Zaczęliśmy liczyć ile kalorii ubywa, ile jedzenia trzeba zjeść, ile da się zjeść.
Zaczęliśmy dyskutować ile słodkiego, ile słonego, ile węglowodanów, ile tłuszczów.
Zaczęliśmy też eksperymentować czym zastąpić żele energetyczne.

Tu przykładowa tabela pokazująca orientacyjne spalanie kalorii w zależności od wagi, długości zawodów i poziomu wysiłku. Mniej więcej pasuje to do tego co pokazują nam nasze zegarki. Wniosek nasuwa się sam – to są ogromne ilości jedzenia.

Dużo też czytaliśmy i słuchaliśmy o odżywianiu w sportach wytrzymałościowych. Spoglądaliśmy na biegaczy ultra, triathlonistów, kolarzy długodystansowych. Z każdej strony płynie jeden wniosek – jeść (pić) węglowodany, jeść ich więcej, właściwie tyle ile się da.
Trzeba to trenować i szukać najlepszego, najprostszego sposobu przyjmowania pożywienia.

Jest jeszcze oczywiście temat tłuszczów, zarówno tych zjadanych i tych „spalanych” z tkanki tłuszczowej.
Tak, to jest ważny element, bo właściwie na każdych zawodach jedziemy na deficycie kalorycznym i spalanie tkanki tłuszczowej pozwala nam „dokulać się” do mety.
Jeśli jednak naszym celem jest walka o najlepszy wynik, to trzeba ten deficyt minimalizować, a najlepszy na to sposób to węglowodany.

Nasze jedzenie dziś

I tak doszliśmy do stycznia 2026 i na dziś nasze podejście do żywienia wygląda mniej więcej tak jak opiszę poniżej. Mniej więcej, bo nie we wszystkim się zgadzamy i nie wszystko mamy jeszcze dograne.

Jako minimum wyznaczyliśmy sobie 250kcal/h.
Ciągle nad tym pracujemy, ale patrząc na powyższą tabelkę widać bardzo dużą różnicę w zależności od wagi ciała. Zapewne więc skończy się tak, że dla Marzki minimum to będzie około 200kcal/h a dla facetów ważących 80kg poziom ustalimy na 300kcal/h.
 
Jako bazę w żywieniu stosujemy „magiczny soczek” węglowodanowy, czyli właściwie dokładnie to samo co znajduje się w żelach energetycznych, ale robimy go sami, jest w formie płynnej i ładujemy go do flasków i bidonów.
O tym jak robimy nasz napój węglowodanowy, jak go testujemy i jak z nim trenujemy napiszemy osobny tekst, ale dla zobrazowania tematu krótkie obliczenie. Bo zalet jest kilka, a jedna z nich to cena.
Załóżmy, że Mistrzostwa Świata na Korsyce będą trwały dla nas 120 godzin. Załóżmy, że dobrze by było przyjąć w postaci węglowodanów 200kcal na godzinę.
W scenariuszu z żelami to są 2 żele na godzinę, czyli w sumie 240, czyli co najmniej 2000 zł zostawione w hurtowni żeli.
W naszym scenariuszu to jest 6 kg proszku w formie fruktozy i maltodekstryny [odmiana glukozy], woda, coś do smaku i sól. Po godzinie roboty wszystko będzie gotowe, a koszt – 120-150 zł.

Drugi element to jakieś jedzenie w postaci stałej.
Tutaj działamy trochę na zasadzie co kto lubi i co mu pasuje, ale ważny jest podział na „coś dużego” typu bułka i to staramy się jeść co 4-6 godzin oraz „coś do przegryzania” typu orzeszki, żelki, ciastka.

Trzeci element to liofilizaty i tu zaczęliśmy testować pomysł aby zalewać liofy w strefie zmian, ale jeść je już w marszu po wyjściu na kolejny etap.
Zrobiliśmy też kilka testów z zalewaniem liofa zimną wodą. Wyszły pozytywnie i niewykluczone, że na jakieś bardzo długie etapy będziemy zabierać paczuszkę do plecaka i obiad zjemy przy strumieniu w środku gór.

Analiza startu na przykładzie Rajdu Beskidy Winter

Przed każdym wyścigiem Andrzej robi tabelkę, w której suma godzin jest bazową wartością ile jedzenia trzeba przygotować.

Na WINTERZE szykowaliśmy się na 22,5 godziny. Na mecie zameldowaliśmy się po 22.

Co jedliśmy.

Tabela Marzki:

Komentarz Marzki – Za mało na drugim rowerze+ zimno + „zmęczenie mentalne na tym etapie” – odczuwalny spadek siły.

Tabela Andrzeja

Komentarz Andrzeja – Całość weszła idealnie. Bardzo dobrze sprawdziło się dosypywanie do soczków (80% malto, 20% frukto) elektrolitów z dekatlonu o różnych smakach – dzięki temu sam smak soczków nawet na moment mi nie zbrzydł.
Garmin pokazuje ok. 10 500 spalonych kalorii. jeżeli to prawda to spożycie ~70% tego, co tracimy to i tak bardzo dobry wynik

Tabelka moja [Marek]

Mój komentarz – Jedzenie na zawodach super – 370kcal/h. Najwięcej w życiu, weszło bez problemu, ani chwili z uczuciem głodu. Liof w marszu po przepaku – bardzo dobra opcja.

Stasiu bez tabelki i z trochę innym podejściem.
Komentarz Stasia – Nie policzę dokładnie, ale plan ciastko +dwa daktyle/h był dobry, na przepaku banan + żel, wyszło pewnie trochę mniej niż u Was, ale zero głodu, moc cały czas równo.
Tu drobne wyjaśnienie – Stasiu urwał hak przerzutki po pierwszym etapie i wychodził z nami tylko na etapy biegowe. W czasie rowerowych miał przerwę, więc trudno tu o dokładną analizę.  

Na koniec

Podsumowując Zimowe Beskidy – zjedliśmy dużo. Na pewno wiele więcej niż w poprzednich latach. Zjedliśmy prawie wszystko z tego co było zaplanowane, a często to jest największy problem. Wszystko jedliśmy „w ruchu” i nie mieliśmy żadnych problemów żołądkowych.
Wydaje się więc, że idziemy w dobrym kierunku i może na Korsyce jedzenie to będzie nasza mocna strona.
Postaramy się po majowych Beskidach zrobić podobne podsumowanie, a później zobaczymy jak będzie na Mistrzostwach Świata.

Jeśli ktoś ma swoje pomysły i chce się nimi podzielić to zapraszamy, a może coś Wam tu nie pasuje, to zapraszamy do dyskusji.

Tu można posłuchać też kilku bardzo ciekawych podcastów w tym temacie. Są one też dostępne na youtube.
https://open.spotify.com/episode/0edDuREbs1x1BZ2XKLIDHs – Damian Pazikowski, dietetyk i kolarz ultra
https://open.spotify.com/episode/1tix1ywKrSLbY4CHYBdST7 – Marta Naczyk, dietetyczka i biegaczka ultra
https://open.spotify.com/episode/7u6c4ftBaKPSmldNVPDsIv – Kasia i Maciek Dąbrowscy, biegacze górscy
https://open.spotify.com/episode/4Vhn3TM4n1F37XQn2AaH43 – konkretnie o samych węglowodanach

Rozpoczynamy więc współpracę z Packraftowo.pl, miejscem gdzie w temacie packraftów znajdziecie wszystko. Można sprzęt kupić, wypożyczyć, ale też można się bardzo dużo dowiedzieć. Dominik, szef Packraftowo.pl, chyba pół roku spędza w packraftach, wie bardzo dużo i super się z nim rozmawia, bo chętnie i bardzo konkretnie nam doradza. Już teraz wiemy sporo, a dopiero rozpoczęliśmy współpracę.
Packraftowo.pl organizuje też wyprawy w różne zakątki świata, gdzie cały plan imprezy opiera się właśnie na packraftach. Zapewne nie są to wyścigi, jak przypadku naszego adventure racing, ale tożsame jest to w czym packrafty są najlepsze – można nimi płynąć, można je nieść na plecach, można je wieźć na rowerach i dzięki temu można dotrzeć w niezwykłe miejsca [poniżej możecie zobaczyć kilka zdjęć z tych właśnie wypraw]. Packraftowo to też duża społeczność skupiona w grupie facebookowej i warto tam zerknąć, bo ludzie robią super rzeczy.
Nasz plan przygotowań – trenować pływanie, pakowanie, noszenie packraftów. Będziemy testować różne rozwiązania logistyczne, podział sprzętu, opcje pompowania [bo można workiem i elektrycznie] i pewnie wiele innych rzeczy jeszcze wyjdzie w praniu.
Chcemy też zrobić kilka dłuższych treningów zakładkowych, gdzie będziemy na przemian biegli/pływali i wyjdzie z tego taka symulacja etapów, które pojawią się na Korsyce.

Do treningów i testów dostaliśmy Barracudę MRS, czyli wg ARowców, jeden z najlepszych i najszybszych packraftów na świecie. Będzie też inny sprzęt i wtedy będziemy mogli robić porównania i rzeczywiście ocenimy czy Barracuda to rakieta. Na razie wiemy, że wygląda znakomicie. Spakowana mieście się w niedużym plecaku, waży około 5kg, a po napompowaniu ma aż 3,6 m długości.
Jak tylko lody puszczą to lecimy na pierwsze treningi na wodzie.

Rafting będzie jednym z etapów na Rajdzie Beskidy. Rozpisany jest na 18km, więc ten kto go sprawnie przepłynie może zyskać nad innymi kilka, kilkanaście minut.

FUNRACE.pl udostępnił nam konkretny ponton i jeśli tylko coś podobnego dostaniemy na zawodach, to o sprawne pokonywanie bystrzy można być spokojnym.

#wspolpracareklamowa #funrace #rafting #dunajec
FUNRACE.pl

Centrum BlueBall specjalizuje się w fizjoterapii sportowców, ale nie tylko bo zajmują się także osteopatią i treningiem personalnym. Zobaczcie zdjęcia, jest tych aktywności sporo.

My się bardzo cieszymy i liczymy, że przed Rajdem Beskidy i Mistrzostwami Europy ARWS – Adventure Racing World Series łydka będzie rozluźniona, a plecy tak rozmasowane, że jeśli zaczną boleć to na ostatnim podjeździe.

www.blueball.pl
BlueBall Fizjoterapia Medycyna Sport
#blueball #wspolpracareklamowa

Poza bielizną do testów dostaliśmy także minimalistyczne wygodne buciki Brubeck Comfort Barefoot z wełny merynosowej. Nie będziemy ich brudzić na zawodach, ale zobaczymy jak się sprawdzą podczas lekkich regeneracyjnych aktywności.

Cieszymy się, że nawiązaliśmy współpracę z polską firmą która słynie z wygody i doskonałej jakości swoich produktów. Zobaczymy jak się sprawdzą w AR, a wrażeniami podzielimy się w recenzjach.

Czyli o tym, jak Czesi sprytnie rozwiązali problem mapnika rowerowego.

Początki, jak to początki, nie były łatwe. Na mapie się człowiek niby trochę wyznawał, ale na górskich rajdach turystycznych trochę to inaczej wygląda niż na rajdach AR. Tu trzeba nawigować szybko, sprawnie, na bieżąco. Jeszcze na etapach pieszych to jakoś dawało się radę, byle tylko przeźroczysta folia zapewniła suchość papieru, na którym wydrukowano trasę zawodów. Ewentualnie turystyczny mapnik na szyję, przydatny bywa na długich przelotach, by mapy nie trzeba było ściskać permanentnie w dłoni, utrudni też zgubienie cennego druku, co nierzadko przyczyniało się do dramatycznego końca zawodów dla rajdowców czy biegaczy na orientację, bardzo czasami doświadczonych. No dobra, ale co na rowerze?

Sami, tak jak wielu, których mamy okazję oglądać dzisiaj podczas różnych startów, zaczynaliśmy od mapy za pazuchą. Pedałuje się ile wlezie, na skrzyżowaniu stop – mapa do ręki, wybór drogi, mapa za pazuchę, (lub, o zgrozo!- do kieszeni) i wio! Cała procedura trwa wieczność. Niektórzy usprawniają ją poprzez rozkładanie i czytanie mapy z ręki podczas jazdy. Na jednym z miejskich rajdów widzieliśmy gościa pedałującego z szeroko otwartymi ramionami i powiewającym arkuszem rozmiaru A2! Tego sposobu nie polecamy. Polecamy za to mapniki rowerowe.

Z czasem próbowaliśmy różnych konstrukcji czy to zakupionych, czy własnej roboty. Niestety- łamały się, rozkręcały, nie dawały obracać, były ciężkie i nieporęczne. Po wielu nieudanych próbach trzeba było sięgnąć głębiej do skarbonki i zakupić MIRY.
U Czechów imprezy na orientację są tak popularne jak u nas grzybobranie, piłka nożna i kolejki do lekarza razem wzięte, nic więc dziwnego, że właśnie za naszą południową granicą produkuje się sprzęt do tych imprez wręcz znakomity.
Mapnik rowerowy MIRY jest konstrukcją prostą i niezawodną zarazem. Aluminiowa podstawa wygięta jest w ten sposób, że odwracając ją podczas montażu na kierownicy możemy blat mapnika mieć bliżej (tak jeździ i nawiguje Marek), by lepiej widzieć mapę, lub dalej od siebie (tak jak u mnie), aby np. móc czytać dane z licznika. Przy okazji mała rada: nie dokręcajcie mapnika na ?fest? do kierownicy. Oczywiście musi być na tyle mocno zamocowany, by się nie ruszać podczas jazdy po wertepach, jednak w chwili upadku zapas luzu na śrubach pozwoli uniknąć złamania mapnika, co wielokrotnie testowaliśmy.

Odpowiednio należy też dociągnąć śrubę blatu, by mapnik obracał się w miarę swobodnie, jednak nie za luźno. Kiedy jeździmy w parze i nawiguje tylko jedna osoba, mapnik na drugim rowerze też bardzo się przydaje- kiedy dysponujemy dwoma mapami partner ma ułatwioną wizualizację trasy, może też skorygować ew. błędy. Poręczne bywa też umieszczenie przed sobą opisów punktów kontrolnych lub odcinków specjalnych, które czyta się nawigatorowi. (Bywają zawody, na których opis 5-cio kilometrowego odcinka specjalnego zajmuje stronę A4!) Poza tym mapnika zdarzało nam się używać jako miejsca mocowania telefonu komórkowego w funkcji latarki po awarii oświetlenia rowerowego czy też do chwilowego przewożenia płaskich batonów energetycznych:) W końcu, kiedy jeden mapnik ulegnie uszkodzeniu, mamy zapas.
Bo mapniki MIRY są trwałe, ale nie niezniszczalne. Po kilku latach intensywnego eksploatowania podczas rajdów przygodowych może się zdarzyć, że urwie się zaczep folii lub popęka sama folia, tak jak to miało miejsce podczas Rajdu Zimowego 360 na Zamojszczyźnie, kiedy przy -28 stopniach na termometrze, czyli na rowerze faktyczna odczuwalna temperatura była jeszcze kilka (naście) kresek niższa, przy zmianie mapy folia zrobiła KRACH. Ale wtedy sznurówki rozkuwać trzeba było młotkiem a plecaki i kurtki trzeszczały, jakby były zrobione z blachy. Drugi mapnik jednak przeżył i spokojnie kontynuowaliśmy zawody.

Nie bez przyczyny mapniki MIRY znajdziecie na kierownicach mistrzów Europy czy świata. Są warte zainwestowanych w nie pieniędzy, nawet jeśli na imprezach na orientację pojawiacie się sporadycznie. Na niedzielnym wypadzie w góry sprawdzą się tak samo dobrze. I nie będziecie musieli krzyczeć jak początkujący śląski zawodnik AR przed etapem rowerowym: Kaj wrazić ta mapa?!

PS: Najprościej po zakup MIRY i innych akcesoriów dla orientalistów i rajdowców udać się do wrocławskiego SX-sport.
Polecamy.

Żadna inna część ekwipunku rajdowego nie stała się tak uniwersalna i powszechna jak właśnie Dobsomy. W czarnych gatkach z odblaskowym paseczkiem gania – nie boję się rzucić takiej liczby – co najmniej 80% startujących w rajdach przygodowych. Jeżeli, jakimś cudem, jeszcze nie mieliście okazji zrobić w nich treningu, czy wystartować – ten tekst jest dla Was. A dla Dobsomiarzy – zebranie faktów, o tym dlaczego te spodnie tak lubimy.

Jaki jest wyznacznik dobrego sprzętu rajdowego? Że nie myśli się o nim w trakcie zawodów. Zebranie się do tekstu o Dobsomach wcale łatwe nie było, właśnie z tego względu, że są tak dobre i tak użyteczne, że stały się podświadomym, zawsze obecnym elementem odzienia. Służą w każdej porze roku – zimą, jako wierzchnia warstwa, latem jako podstawowa, wiosną i jesienią bo skutecznie izoluje od wiatru i błyskawicznie wysycha – czy to bieg górską granią, czy przeciskanie się przez chaszcze na nocnym treku – Dobsomy R-90 to wielozadaniowe gatki, bez których większość z nas na rajd się nie rusza.

Prostota wykonania

Bez charakterystycznego ściągacza pod kolanem i odblasku na goleniach i łydkach dobsomy w zasadzie nie różniłyby się od tradycyjnych spodni biegowych. Ale to właśnie zwężenie kroju od kolan do stóp czyni z nich produkt wyjątkowy, zwłaszcza dla ludzi, którzy lubują się w czesaniu krzaków. Dzięki temu luźny materiał nie haczy o krzewy, trawy czy blokuje drugą nogę. Zwężenie materiału kończy się nogawką będącą elastycznym pasem z zamkiem błyskawicznym – w gorące dni bez problemu z dobsomów można zrobić krótkie spodenki lub zawinąć je pod kolanami. Sama nogawka kończy się tuż nad butami, nachodząc lekko na skarpetki – to rozwiązanie łączy zalety luźnych spodni biegowych z leginsami. Z przodu, tuż pod pasem – zbudowanym ze ściągaczy – znajduje się niewielka kieszonka zapinana na ekspres. Użyteczny detal – w trakcie rajdów czy biegów można tam wpakować papiery po batonikach czy żelach, włożyć klucze czy nawet telefon komórkowy.

Materiał

Lekkie, delikatne w dotyku ale odporne na uszkodzenia mechaniczne – materiał Dobosmów wydaję się nietrwały i cieniutki w dotyku, ale w rzeczywistości jest bardzo mocny – to zasługa mikrej powłoki teflonowej – tych gaci nie sposób przetrzeć, przedzierają się dopiero po nakłuciu, ewentualnie rozszarpaniu przez krawędź skały lub psie kły (sprawdzone!). Najgorzej Dobsomy radzą sobie z kolcami jerzyn, ale jakie gacie wytrzymałyby spotkanie z tak ostrymi elementami natury? Marek, swoje pierwsze Dobsomy, w ten sposób ukatrupił po nocnym etapie orientacji na pamiętnym Adventure Trophy 2007, kiedy po tatrzańskim treku weszli w, usłane gęstą zielenią, lasy niedaleko Witowa.

Łyżka dziegciu

Idealny obrazek Dobsomów, według mnie, burzy jeden element. Otóż w mokre dni ściągacz nad kostką – z racji swej grubości – nie schnie tak szybko jak reszta spodni, ba – schnie jak bawełniany kołtun. Staje się ciężki, traci elastyczność i marszczy się, tworząc nieprzyjemną przylepę tuż nad butami. Taką sytuację spotkałem między innymi na Kieracie, gdzie nocne przedzieranie się przez wilgotne pola zniweczyło zalety zwężonego kroju w łydkach. Co rusz musiałem podciągać gatki i poprawiać ekspres. Oczywiście taki problem dotyczy tych najbardziej mokrych momentów – kiedy trafiamy na oberwanie chmury lub przeciskamy się przez błoto lub wysoką trawę o świcie. Niby rzadko, ale rajdowe i orientacyjne imprezy co rusz pakują uczestników w bagno ;).

Podsumowanie

Za niespełna 115 PLN – bo taka jest średnia cena Dobsomów – nie sposób znaleźć coś równie efektywnego, uniwersalnego i trwałego pod kątem odzienia na rajdy przygodowe czy ultramaratony. Lekkość materiału, przemyślana konstrukcja i wielorakość zastosowań czynią zeń rzecz na każdą porę roku i na każdy rodzaj zawodów.

Kompas a zmieniające się dyscypliny podczas rajdu
Biegacz na orientację problemu nie ma, albo biega, albo jedzie na rowerze, albo na nartach. Do każdej z tych dyscyplin może dobrać dedykowany kompas. Podczas rajdu przygodowego, kiedy dyscypliny zmieniają się kilkakrotnie, raz założony na rękę kompas [pomijam te wiszące na sznurku na szyi] pozostaje na niej często kilkanaście godzin. Kompas mamy wtedy zawsze w tym samym miejscu, na wierzchu dłoni. Jest to możliwe dzięki płytce z gumką, którą przeplatamy wokół nadgarstka i dwóch lub trzech środkowych palców. To jest metoda wśród rajdowców chyba najpopularniejsza.

Można zakładać kompas także na nadgarstek, z paskiem jak w zegarku

Kolejne rozwiązanie to zmienianie położenia kompasu w zależności od dyscypliny. Najlepiej wtedy używać kompasu kciukowego.

Kciukowy podczas biegu jest najdokładniejszy i najwygodniejszy. Na kciuku kompas może pozostać podczas jazdy na rolkach. W kajaku trochę przeszkadza, ale na tych etapach kompas najlepiej schować do kiszonki plecaka. Jadąc na rowerze trzeba przełożyć kompas do mapnika pod folię. Po pierwsze bo przeszkadza w obsłudze przerzutek i hamulców, a po drugie w mapniku jest blisko mapy. To przy szybkiej jeździe moim zdaniem jest duży plus.

Nawigacja na rowerze
No właśnie, przekładanie kompasu pod folię mapnika rowerowego ma swoje plusy, ale także minusy. Ja osobiście lubię mieć kompas bezpośrednio na mapie, bo można nawigować szybko i dokładnie. Dyskusyjna jest jednak kwestia błędu kompasu powodowanego przez metalowe elementy roweru, ja jednak takiego problemu nie zauważyłem. Kompas z mapnika może też wypaść. Mimo starannego zapinania folii mapnika w naszym teamie kompas gubiliśmy już dwukrotnie.

Zima, mróz, rękawiczki
Rajdy zimowe to kolejna komplikacja w temacie kompasów. Ostatnie mroźne rajdy 360 pokazały, że bez łapawic na rower nawet nie warto wsiadać. Wtedy kompas z gumką między palcami się nie sprawdzi. Na rowerze musimy przełożyć kompas do mapnika albo użyć kompasu z paskiem zegarkowym. Na pozostałych etapach przy wielokrotnych zmianach rękawiczek trzeba po prostu pamiętać o kompasie. Przy takich przekładkach rękawic w teamie zgubił się kiedyś kolejny cenny sprzęt.

Na nartach biegowych, można oczywiście użyć profesjonalnego mapnika narciarskiego Miry, ale ja stosuję metodę z mapnikiem turystycznym i w nim schowanym kompasem.

SX Sport
Podsumowując – dobry kompas i umiejętne jego stosowanie pozwala lepiej i szybciej nawigować na rajdzie. Najważniejsza jest oczywiście głowa, ale jak już wylaliśmy pot na treningu z mapą, to warto na chwilę pomyśleć o sprzęcie. Tu polecamy Sx Sport, nie tylko dla tego że to nasz sponsor, ale z powodu najlepszej oferty profesjonalnych kompasów w Polsce.