W Yukonie właśnie odbywa się wyścig Ultra gdzie ciągnie się sanie, ale na dystansach od 230 do 600km… Po drodze jest tylko kilka punktów postoju, a poza tym zawodnicy muszą być samowystarczalni.
Wygląda to na całkiem fajną outdoorową przygodę.
Live tracking można śledzić tu https://trackleaders.com/yukonultra26
a więcej informacji na stronie https://arcticultra.de/home/
Zdjęcia: Grupa Facebook-owa Yukon Arctic Ultra

Do Szczecina na raz.

Tyle wokół wypraw rowerowych i różnych przejazdów, że i mnie napadło spróbować. Jest lato, jest rodzina pod Szczecinem- jadę. Będzie dobry trening przed Czech Adventure Race, będzie przygoda.

Jestem w miarę wyjeżdżony, kilka dłuższych wycieczek w trakcie sezonu wypadło przyzwoicie, w tym 260-cio kilometrowa trasa w Beskid Śląski przy temperaturach dochodzących do 38 stopni. Plan zakłada optymistyczne 20h, wersja pesymistyczna to zamknąć się w 24h. Pożyczam minimalistyczne sakwy, Marek pomaga ogarnąć trasę i nawigację. Niestety psuje się pogoda i jestem zmuszony przesunąć start o dwa dni. Przecież są wakacje i jadę dla przyjemności.

W końcu ruszam. Pobudka o 2.00, poranny rytuał rajdowo- przedstartowy: jajecznica na boczku, kawa i w drogę. Jest stosunkowo ciepło, niestety asfalt mokry i mgła. Krajówka w stronę Opola okazuje się być kiepskim pomysłem w dzień roboczy. Wiadomo, że w walce z tirami o miejsce na szosie jestem bez szans… W Strzelcach Opolskich robi się jasno, a ja mam już serdecznie dosyć. Licznik pokazuje 65 kilometrów… Ehhh, że co? Mam dziś zrobić 500? Wrócę lepiej, wyjdzie 130, starczy. Dobra, jeszcze do Opola…

 Co 100km planowałem „tankowanie”- toaletę, hot-doga i kawę. Błąd. Jeśli się nie chce, nie zatrzymuj się, nie pakuj w siebie jedzenia… Marnuję dużo czasu, do tego zamiast obwodnicą daję się prowadzić przez miasto- tu uciekają kolejne cenne minuty. Jest przyjemny letni poranek, na zwiedzanie może i fajnie, ale do celu daleko. Na szczęście mija otępienie, nogi kręcą. Kolejne 100 kilometrów mija szybko i bezboleśnie, choć hot-dog leży na żołądku. Średnia prędkość to 30km/h, mimo jazdy lekko pod wiatr. Za fajnie coś idzie… No i przyszło… ponad 50km walki z dziurami, wybojami, szczelinami w asfalcie. Najwolniejszy etap to szeroki objazd Wrocławia od strony południowej. W pewnej chwili czuję luzującą się lemondkę… trach. Spadła. Oczywiści  minimalistyczne wyposażenie, które zabrałem, akurat tego imbusa nie przewidywało… Ale Anioł Stróż czuwał- podnoszę głowę i widzę… otwarty warsztat samochodowy, jakieś 20m ode mnie:) Panowie dokręcają śrubki, a ja mogę kręcić dalej. 

Robi się ciepło. Licznik pokazuje 31 stopni i coraz częściej muszę uzupełniać płyny. W sumie na całej trasie wypiłem 12.5 litra. Pod Lubinem dłuższa przerwa na zapiekankę, podładowanie sprzętu i wymianę wiadomości.  Połowa drogi. Widzę, że mimo średniej prędkości ok. 30km/h łączny czas przejazdu już wykracza poza plan. No nic, się zobaczy. Zieloną Górę przejeżdżam „po swojemu”, ignorując nawigację. Lody, woda do bidonów i gnam w kierunku Świebodzina. To chyba najprzyjemniejszy fragment trasy. Pusta, wyremontowana „stara trójka”, równoległa do S3, lekko pofałdowana. Jest szybko, bezpiecznie, widokowo. Raj kolarza długodystansowego. Pod świebodzińską figurą Chrystusa obliczam godzinę dotarcia do celu. Już wiem, że 20h będzie nierealne, po zapadnięciu zmroku prędkość spadnie.  Zjeżdżam do miasta na ostatnie zakupy, montuję oświetlenie. Przed Gorzowem nawigacja prowadzi na szutrówkę, znów muszę kombinować wariant szosowy, czas leci. Na jednym z mostów zatrzymuję się by zrobić zdjęcie, robię dwa kroki  i…. łapią mnie kurcze. Ups… czyżby koniec?  Łyk z bidona, siadam na rower, jest lepiej. Noga kręci. Ostatnie 100km to samotne przecinanie ciemności między wioskami i małymi miasteczkami. Fragmenty przez nie należą do ulubionych, ale na otwartej przestrzeni letnia noc jakby stworzona do rowerowania. Dobre asfalty i gwieździste niebo. Docieram do celu po 23 godzinach. 527 kilometrów rowerowej przygody, którą trzeba powtórzyć. Inną trasą, z kompletem imbusów i lekkim bagażem doświadczenia. Może uda się złamać 19h, czyli tyle ile zajęła mi podróż powrotna koleją, ale to już zupełnie inna historia:)

Stasiu.

Kierat to jednak całkiem inna bajka niż Rajd Miejski w Gliwicach. Przede wszystkim Kierat to zawody indywidualne. Zakładaliśmy z Andrzejem wspólne warianty, współpracę na trasie, ale gdyby któryś z nas był wyraźnie słabszy, albo trafiła się jakaś kontuzja to drugi cisnął by ostro do mety. Cisnęliśmy jednak wspólnie, a właściwie prawie do końca w większym gronie. Jeszcze przy kreśleniu wariantów na mapie zgraliśmy się z Bartkiem Karabinem. Andrzej podczas dojazdu do bazy zawodów mówił, że Bartek jest w tym roku mocny i obstawia go do zwycięstwa.

Wystartowaliśmy spokojnie, ale już po pierwszych kilometrach byliśmy pierwsi, bo część ścigantów pobiegła dłuższą drogą. Do PK1 dobiegliśmy w 6 osób, gdzieś po PK3 została nas piątka: Marek Bartyzel, Maciek Więcek, Bartek, Andrzej i ja. W tym gronie przebiegliśmy razem prawie całą trasę. Do 60-70 kilometra niewiele się działo. Napieraliśmy mocno, byliśmy pierwsi ale nie wiedzieliśmy jaką mamy przewagę. Korygowaliśmy się nawzajem nawigacyjnie, ale przez całą noc Andrzej napracował się chyba najwięcej. Maciek Więcek czasem chciał iść w inny wariat ale ostatecznie zostawał z nami. Noc była mglista i chyba każdy czuł, że samodzielnie nie ugra więcej niż w grupie. Nikt też chyba nie czuł się na tyle mocniejszy od reszty, żeby przypuścić jakiś atak na podejściu. Właściwie przez całe zawody wyglądało to jak zaplanowana praca na zmianach. Cały czas ktoś cisnął mocno i dyktował tempo. Jak ktoś miał kryzys to zaciskał zęby i starał się wytrzymać. Marek Bartyzel nie wytrzymał gdzieś za 70 kilometrem i zostaliśmy w czwórkę. Gdzieś na 10km przed metą ja miałem zjazd energetyczny na ostatnim mocnym podejściu, ale udało się wytrzymać i dokulać na grzbiet.

Kilometr przed ostatnim PK [6km przed metą] Maciek Więcej zbiegł w dół strumienia. Wydawało nam się, że w złym kierunku i nawet go wołaliśmy. Pobiegliśmy nad strumieniem i chwilę dalej zobaczyliśmy Maćka 50 metrów przed nami. Chyba wtedy postanowił, że ucieka. No to zaczęliśmy się gonić, tylko zastanawiam się skąd mieliśmy na to siły. Maciek był w zasięgu wzroku, widzieliśmy jak patrzy w mapę, ale nie skręcił w ścieżkę którą my polecieliśmy. Ostatni PK podbiliśmy pierwsi i wtedy to my zaczęliśmy uciekać. Nie wiedzieliśmy gdzie jest Maciek, więc tempo ostro wzrosło. Bartek w pewnym momencie, może 3 kilometry przed metą, powiedział, że nie da rady tak szybko i mamy cisnąć sami. Chcieliśmy trochę zwolnić, ale nalegał. Dobiegliśmy więc wspólnie z Andrzejem pierwsi, Bartek drugi ze stratą minuty a Maciek 10 minut później, bo okazało, że mocno się pogubił na ostatnim punkcie. Nigdy nie przypuszczałem, że końcówka 100 kilometrowego górskiego ultramaratonu będzie tak szalona i szybka.

Powyższy opis to tylko surowe fakty. Tego co dział się w głowie nie umiem jednak opisać.[Marek]

zdjęcia pochodzą ze strony slopnice.pl i od Andrzeja Osyszko z PK10

Jeśli ktoś chce wesprzeć nas w trudach przygotowań i samego startu to zapraszamy do współpracy.

wspierają nas magvit.pl , wasko.